Transport verslag september 2014

Wat heeft het voor zin als iemand zegt te geloven, maar hij handelt er niet naar?   Zou dat geloof hem soms kunnen redden?

Als iemand nauwelijks kleren heeft en elke dag eten tekortkomt en een van u zegt dan: ‘Het ga je goed! Kleed je warm en eet smakelijk!’ zonder de ander te voorzien van de eerste levensbehoeften – wat heeft dat voor zin?  Jacobus 2


Vrienden, stel dat iemand zegt dat hij gelooft, maar hij doet niet wat God van hem vraagt.

Dan is zijn geloof zinloos, want hij zal niet gered worden. Stel dat een gelovige geen kleren heeft, en te weinig eten heeft. En stel dat jullie dan tegen hem zeggen: “Het beste ermee! Trek maar warme kleren aan, en ga maar lekker eten!” Als je dat zegt zonder hem echt te helpen, zijn je woorden zinloos. Je moet zo iemand natuurlijk ook geven wat hij nodig heeft. (Jacobus 2. Bijbel in gewone taal)


Welkom op de website van

stichting "Hulp aan Limanowa" zuid Polen




Contact adres:


Stichting Hulp Aan Limanowa

p/a Alteveerstraat 233

7906 CH Hoogeveen

Tel :  06 40 228 783

j.kruizinga54@upcmail.nl



Het rekeningnummer is

NL60RABO0379061201

t.n.v. Stichting Hulp aan Limanowa te Hoogeveen

(ANBI geregistreerd)



Wilt u contact met onze P.R. man.

Mail dan naar goosleijssenaar@planet.nl

Of bel  06 54 141 052

ANBI geregistreerd

Dus uw giften zijn aftrekbaar voor de belasting

Verslag najaarstransport 15 t/m 19 september 2014.


Even voor vijven maandagmorgen 15 september verzamelde de najaarstransportgroep zich bij huize Kruizinga in Hoogeveen. Daar werden we hartelijk ontvangen met koffie. Nadat we een zegen gevraagd hebben aan onze hemelse Vader zijn we om 5.20 uur vertrokken uit Hoogeveen.

Loes Nijenhuis en Bert Datema bemanden de Ford Transit van de fam. Kruizinga met de “vaste”aanhanger van Marsman volumetransport uit Zwartsluis en Peter Sportel en Klaas Koekoek bestuurden de VW Crafter van autobedrijf Wemmenhove uit Zuidwolde met erachter een forse Rebel trailer,beschikbaar gesteld door De Boer aanhangerverhuur uit Pesse.

Beide combinaties zaten nokvol met goederen,mede omdat we onze opslag in het voormalige Klooster van Hoogeveen een week later leeg moesten opleveren en nog geen andere opslagruimte tot onze beschikking hadden.

Onderweg in Duitsland verloor de Ford plotseling vermogen. Toen we de motorkap openden ontdekte Peter dat de slang van de intercooler los was geschoten. Nadat deze goed was vastgezet konden we onze reis weer vervolgen.

We hebben mooie lange stukken kunnen rijden en om 10.00 uur hebben we een eerste grote stop gemaakt. Hier eerst maar eens koffie bijgevuld.

Op een gegeven moment in Berlijn werd het hoog tijd om te gaan tanken. Het lampje begon al te branden en we besloten bij tankstation Michendorf te gaan tanken. Echter een forse file van naar later bleek zo’n 40 km gooide roet in het eten: alle 4 rijbanen stroomden vol en het verkeer stond zo goed als vast. Verderop bleken 2 vrachtwagens met elkaar in botsing te zijn gekomen. 1 met gevaarlijke stoffen en 1 met levensmiddelen. Een chauffeur is daarbij om het leven gekomen,de andere zwaar gewond. Dit hoorden we later op het nieuws.

Omdat wij dringend moesten tanken en omdat het Loes opviel dat er vrachtauto’s met Poolse kentekens een afslag namen van de snelweg A10,besloten wij deze ook maar te nemen. Er vanuit gaande dat er in elk dorp wel een tankstation is en wij niet wisten hoe lang het nog zou duren voordat we bij het tankstation Michendorf zouden aankomen.

Maar: in het dorp aangekomen zagen we nergens een tankstation. Ook onze navigatiesystemen gaven geen tankstation (icoon) aan. Omdat in het dorpje het verkeer inmiddels ook muurvast zat,hebben Peteren Klaas de VW Crafter in een zijstraat geparkeerd. We wilden niet het risico lopen dat de tank helemaal droog zou komen te staan. Loes en Bert zouden weer aansluiten in de rij en naar tankstation Michendorf rijden/kruipen en met brandstof voor ons terugkomen.

Op een gegeven moment is Peter naar een brandweerman gelopen die vlakbij ons in de file stond en heeft hem gevraagd of er hier in de buurt een tankstation is. Dat bleek inderdaad het geval: 800 meter verderop,een aantal straten terug. We zijn er heen gereden en hebben onze tank gevuld: er bleek toch nog 7 liter in te zitten. Loes en Bert zijn via een andere afslag ook bij dit tankstation terechtgekomen,maar toe stonden wij alweer elders in de file: alles stond vast en er waren toen geen verkeersregelaars. Ook als ons verkeerslicht op groen stond,konden we niet verder omdat het kruisende verkeer ook vast stond.

Loes heeft toen met behulp van de wegenkaarten in de Ford een omleidingsrouteover de B2 uitgestippeld. Dat was wel een eind om,maar altijd nog beter dan wie weet hoelang nog vaststaan in de file. We hebben voor 20 km bijna 5 uur in de file gestaan. Uiteindelijk zijn we bij Luben de snelweg weer opgereden.Om 19.15 uur passeerden we de Poolse grens (normale tijd is rond 14.30 uur). Daar moesten we nog een tolkastje aanschaffen voor de VW Crafter,omdat deze voor het eerst meeging. De bussen/voertuigen krijgen n.l een Via Tollkastje op kenteken.

We vervolgen onze route door Polen. Voor Peter was het jammer dat de rit door Polen voornamelijk in het donker werd gereden. Polen is een mooi land.Rond 4.00 ’s nachts kwamen we eindelijk aan in Pod Ostra in Stara Wies (ons slaapverblijf).We hebben samen gedankt voor een velige aankomst en de families van de chauffeurs die bij het ongeluk betrokken waren,opgedragen aan onze hemelse Vader.

Onderweg had Klaas al kontakt gehad met Dorota,de directrice van de sociale dienst. Met haar hebben we afgesproken dat we dezelfde dag (dinsdag) om 12.00 uur bij haar kantoor zouden komen om de dag door te nemen. Zoals altijd worden we ook daar hartelijk ontvangen met koffie en wat lekkers erbij. Om de medewerkers van Dorota ook zoet te houden,geven we hun een kilozak pepermunt. Daar hebben ze lekker van gesmuld.

Met Dorota hadden we al afgesproken dat de gezinnen waarvoor wij spullen bij ons hadden,deze om 15.00 uur konden ophalen bij het terrein in de buurt van Dom Kultury. Dat gaf ons de tijd alles klaar te zetten en te controleren. Omdat we verder heel veel spullen bij ons hadden die niet voorzien waren van een gezinssticker,hadden we deze tussen de bussen en afgekoppelde aanhangers gelegd. Op een gegeven moment gingen de leden van de gezinnen hier naar kijken en ineens werden de zakken met schoenen,sokken,beddengoed etc opengetrokken. We lieten dit toe,omdat er veel arme gezinnen bij de stichting zitten en het dan goed terecht komt bij de doelgroep. En wat zij meenemen,hoefden wij later niet weg te brengen!

We hadden tussen de extra spullen ook een aantal loopauto’s,poppenbuggy’s,speelgoed grasmaaiers,driewielers (met duwstang) bij ons. Hier was ook veel animo voor. En natuurlijk delen we ook veel pennen en knuffels uit. Dus: graag (groot) speelgoed. Daar hebben de gezinnen ook niet veel geld voor. En de kinderen kunnen zich dan ook buiten goed vermaken.

Omdat er ook dozen gesorteerde kleding,centrifuges,kinderboxen,kinderledikantjes met matrassen en een slaapbank in onze voertuigen geladen waren voor de sociale dienst heeft Dorota besloten dit voorlopig op te slaan in een leegstaande school in de buurt van Limanowa. Dit is dezelfde school,waarvan de foto’s van het meitransport op de website staan. De school werd op dat moment verbouwd,dus we hadden mooi extra mankracht voor het lossen.

Nadat alles daar gelost was,hebben we met Dorota en haar man Jacek afgesproken ’s avonds om 19.30 uur gezamenlijk te gaan eten in het houten restaurant even buiten Limanowa. Peter en Klaas zijn toen vooraf nog naar het 2e gezin van Klaas (571) gereden om ze te bezoeken. Aangezien er niemand van de sociale dienst meeging moesten we ons zelf verstaanbaar proberen te maken. Klaas had thuis door zijn vrouw Jolande een app geïnstalleerd op zijn mobiele telefoon,maar eenmaal bij dit gezin bleek dat nauwelijks te werken. In Nederland lukte het wel… Tijdens het eten wordt er altijd van alles besproken. Dorota vertelt ons dat er wetgeving in de maak is dat het verplicht wordt dat iedereen die ’s avonds op straat loopt of fietst,verlichting bij zich heeft,zodat men gezien wordt. We hebben deze week al eens meegemaakt dat we met onze bus bijna 2 jongeren in donkere kleding aanreden,die vlak langs de weg lopen in het duister. Goede straat verlichting vind je hier ook lang niet altijd. Mooi cadeautje om aan de gezinnen te geven in de pakketten voor mei 2015!!

Woensdagmorgen 17 september hebben we weer afgesproken met Dorota om 10.00 uur. In overleg met haar gaan er 2 van haar medewerkers mee om diverse gezinnen te bezoeken en om nog spullen na te brengen,die de gezinnen gisteren niet zelf konden vervoeren. We hebben op woensdag en donderdag 13 gezinnen bezocht. De verslagen hiervan zijn inmiddels bij de betreffende gezinnen terecht gekomen.Er waren ook foto’s gemaakt. Maar door een gecrashte laptop zijn deze helaas niet meer te redden. Ook zijn de gezinnen die we als chauffeurs ondersteunen bezocht. En enkele gezinnen waar al langere tijd niemand was geweest. Dit om gegevens te verzamelen voor de Nederlandse gezinnen en indien mogelijk ook foto’s te maken. En om nog ontbekende emailadressen op te duikelen. Bij de buren van 1 gezin kregen we nog een plastic zak gevuld met bruine paddo’s. Omdat deze maar kort houdbaar zijn en wij niet echt tuk zijn op deze soort,hebben we Dorota hier blij mee gemaakt.

Rond 16.00 uur hebben we afscheid genomen van de medewerkers  en zijn we het centrum ingegaan om voor onze sponsoren een leuk (en lekker) cadeau aan te schaffen. Wodka is ook niet alles,dus hebben we besloten om 4 schalen gevuld met Poolse bonbons in geschenkverpakking aan te schaffen.

‘Savonds hebben we met z’n vieren nog lekker gegeten bij het houten restaurant. En nog lekker nagezeten in ons onderkomen in Pod Ostra.

Donderdagmorgen werden we wakker met de zon. Om 10.00 uur hadden we afgesproken buiten bij de sociale dienst. We reden met de bussen voor en zijn het ‘gele gebied’ingereden om nog een aantal gezinnen te bezoeken en spullen af te leveren. Bij gezin 544 (nog steeds vacant) hebben we de meegebrachte slaapbank (die we gisteren naar die school gebracht hadden) afgeleverd. Deze vervangt daar een zeer aftands en doorgezakt  exemplaar. De jongens in dit gezin waren er zeer blij mee. Als je dan bedenkt dat we hier in Nederland goedkoop een 2e hands slaapbank aan kunnen schaffen en in Polen voor de gezinnen onbetaalbaar zijn.

Dorota was vandaag bij ons bij het bezoeken van de gezinnen.Daardoor worden wij ook veel gewaar. We kwamen bij gezin 572 waarvan de man 3 maanden geleden een bedrijfsongeluk heeft gehad. De pezen van zijn rechterpols waren doorgesneden door een cirkelzaag. Om recht te hebben op een uitkering moet de baas binnen een bepaalde termijn aansprakelijk gesteld worden. De vader in dit gezin weigert dit tot op heden,omdat hij denkt dat hij op termijn zijn werk weer kan hervatten en daarom zijn baas niet wil aanklagen met alle gevolfen van dien. Ondanks aandringen van zijn vrouw en de medewerkers van de sociale dienst blijft bij dit koppig volhouden. De moeder van dit gezin geeft aan zeer dankbaar te zijn voor de hulp uit Nederland ( ze heeft verspreid over een aantal transporten een koelkast,vriezer,wasmachine en nu een fornuis ontvangen).

Aan het eind van de rit nodigen Dorota en Jacek ons uit om samen nog wat te gaan drinken. Ze nemen ons mee naar een koffie- en theespeciaalzaak met lekker gebak,zoals wij dat ook kennen. Omdat het voor Peter de eerste keer is dat hij meegaat willen ze ons ook het kruis op de berg boven Limanowa laten zien. Je kunt deze route ook lopend afleggen: dat beeld dan de lijdensweg uit die Jezus is gegaan. Om deze tocht te volbrengen,moet je wel goed kunnen klimmen: het gaat zeer steil omhoog. Gelukkig gaan wij met haar Toyota terreinwagen omhoog. Hierboven heb  je een zeer weids uitzicht op de plaats Limanowa tussen de omringende bergen.

Er staat nog 1 gezin op de planning: 568. Hier woont een  gezin met o.a een zoon die spastisch is,niet goed kan praten,niet zelfstandig lopen of zitten. Hij heeft overdag 2 epileptische aanvallen gehad. Dit trekt een zware wissel op dit gezin. Hij kan ook niet traplopen,dus slaapt noodgedwongen in de woonkamer. Zijn ouders of zussen moeten constant bij hem zijn,omdat hij geen controle over zijn spieren heeft. We praten met Dorota en zijn ouders over het speelgoed waar hij eventueel mee zou kunnen spelen. Dat moet groot zijn,omdat hij het anders niet kan vastpakken. We besluiten ter plekke om in Nederland op zoek te gaan naar geschikt speelgoed en dat deze keer te versturen,omdat het volgende transport pas in mei 2015 plaatsvindt.

De vader in dit gezin is werkloos,maar is wel zeer handig. Hij kan van alles maken/lassen etc. Klaas heeft enkele weken voor het transport via Dorota bij deze man een terraskachel besteld. Foto’s ter voorbeeld meegestuurd. Deze man heeft van een LPG tank uit een auto een mooie kachel gemaakt,voorzien van 2 deurtjes met scharnieren,aslade en rooster. Het geheel staat op 3 demontabele poten. De bovenste pijp kan er ook afgehaald worden. Omdat we zeer verrast zijn met het eindresultaat en om de man er wat aan te laten verdienen,willen we als stichting proberen er meer aan de man/vrouw te brengen. Mocht dit doorgaan,dan zult u ze aantreffen op onze website. Ze worden dan met het meitransport mee teruggenomen. Degenen onder u die nieuwsgierig zijn kunnen kontakt opnemen met Klaas. Hij stuurt u dan enkele foto’s toe.

Nadat we dit gezin verlieten hebben we Dorota en Jacek uitgenodigd om te gaan eten bij het Vietnamees restaurant Mekong. We hebben daarna hartelijk afscheid genomen van Dorota en Jacek omdat we morgenochtend (vrijdag) vroeg willen vertrekken naar huis. Onderweg na het eten werden we nog aangehouden door de politie,omdat we een voorrangsbord hadden genegeerd (er kwam niets aan,maar ja…). Ze vroegen ons waar we vandaan kwamen en wat we hier deden. Toe we zeiden dat we gegeten hadden met de directrice van de sociale dienst en haar man en dat we hier waren vanwege het brengen van hulpgoederen,werd de boete (100 Zlt= 25 euro per bus)  kwijtgescholden en mochten we onze weg vervolgen.

Vrijdagmorgen 19 september zijn we om 5.30 uur vertrokken met wederom mooi zonnig weer. Vlakbij Krakau nog even gestopt om te kijken of er nog genoeg tegoed stond op het Via Toll kastje in de Transit. Dit bleek het geval en we konden weer verder. Onderweg probeerde Klaas de stichting nog geld te besparen door een verkeerd pompnummer door te geven. Dat was een rekening voor LPG ipv diesel. Omdat we aan het eind van de parkeerplaats bij dit tankstation even pauzeerden,konden ze ons nog achterhalen. Om 13.15 uur passeerden we de Duitse grens. Bij Dortmund hebben we nog gegeten bij een KFC. Toen we daar vertrokken,trok de lucht helemaal dicht. Vervolgens kregen we onderweg nog een enorme stortbui op het dak. Het verkeer stond even bijna stil.

Om 21.30 uur waren we terug in Nederland. We hebben het samen goed gehad,mooie indrukken opgedaan,blij dat we weer een steentje hebben kunnen bijdragen. Henk Kruizinga vierde zijn verjaardag,maar wij zijn naar onze eigen huizen gegaan.

Namens de transportroep  van september 2014: Bert Datema,Loes Nijenhuis,Peter Sportel en Klaas Koekoek.