Transport verslag mei 2011

Welkom op de website van

stichting "Hulp aan Limanowa" zuid Polen

 

Wat heeft het voor zin als iemand zegt te geloven, maar hij handelt er niet naar? Zou dat geloof hem soms kunnen redden?

Als iemand nauwelijks kleren heeft en elke dag eten tekortkomt en een van u zegt dan: ‘Het ga je goed! Kleed je warm en eet smakelijk!’ zonder de ander te voorzien van de eerste levensbehoeften – wat heeft dat voor zin? Jacobus 2

 

Vrienden, stel dat iemand zegt dat hij gelooft, maar hij doet niet wat God van hem vraagt.

Dan is zijn geloof zinloos, want hij zal niet gered worden. Stel dat een gelovige geen kleren heeft, en te weinig eten heeft. En stel dat jullie dan tegen hem zeggen: “Het beste ermee! Trek maar warme kleren aan, en ga maar lekker eten!” Als je dat zegt zonder hem echt te helpen, zijn je woorden zinloos. Je moet zo iemand natuurlijk ook geven wat hij nodig heeft. (Jacobus 2. Bijbel in gewone taal)

 

 

 

Contact adres:

 

Stichting Hulp Aan Limanowa

p/a Alteveerstraat 233

7906 CH Hoogeveen

Tel : 06 40 228 783

j.kruizinga54@upcmail.nl

 

 

Het rekeningnummer is

NL60RABO0379061201

t.n.v. Stichting Hulp aan Limanowa te Hoogeveen

(ANBI geregistreerd)

 

 

Wilt u contact met onze P.R. man.

Mail dan naar goosleijssenaar@planet.nl

Of bel 06 54 141 052

ANBI geregistreerd

Dus uw giften zijn aftrekbaar voor de belasting

Transport Mei 2011

 

Maandagochtend vertrekken we even na 05:00 uur uit Hoogeveen. Bij een tankstation vlak na Magdeburg besluiten we de achterband van de bus op te pompen, want die lijkt wat leeg. Maar als Egbert de slang van de nippel afhaalt, komt het hele ventiel mee. De door Anne meegebrachte krik lijkt eerst goede diensten te bewijzen, maar de wieltjes zakken weg in het asfalt.

Een nabijgelegen autohulpverleningsbedrijf helpt ons gelukkig met een vrachtautokrik en nadat ook de band is voorzien van een nieuw ventiel, vervolgen we onder een stralende zon onze weg.

Na Berlijn passeren we de sponsorgroep, beweren ze, wij hebben hen niet gezien… Het is al 16:30 uur als we de Duitse-Poolse grens passeren. Je hoeft hier niet meer te stoppen en er lijkt geen douane meer te zien. Bij het eerste Poolse tankstation beginnen de aanwezige ramenwassers (ongevraagd of zelfs tegen ons uitdrukkelijk nee in) onze autoramen schoon te maken. Als ze om geld vragen, kunnen we een van de twee er nauwelijks van overtuigen dat er al aan de ander is betaald. Als de eerste dat eenmaal door heeft, begint hij haar luidruchtig de huid vol te schelden. Maar zij kan het even goed! Wij wachten de afloop niet af, maar gaan snel verder. Om 00:20 uur openen we de poort van Pod Ostra.

Dinsdag zitten we om 10:00 uur bij de sociale dienst. Klaas is gevraagd als woordvoerder op te treden. Zoals jullie wellicht weten, kan hij dat wel. Dorota beantwoordt al onze vragen. Daar zitten ook wel wat moeilijke punten bij. Wat bijvoorbeeld te doen met een gezin dat elke keer alle dingen op de lijst aankruist, ook een fiets, terwijl dat gezin er al vaak één heeft gekregen? Het kan even lijken alsof nieuwe gezinnen de noodzakelijke dingen vragen en sommige gezinnen die langer ondersteuning krijgen, soms alles (steeds weer) vragen. Dorota wordt boos als een gezin een laptop vraagt: “This is crazy. I will talk to them”. Gelukkig zijn dergelijke dingen een uitzondering.

Leuk is het overigens om ook over allerlei andere dingen te praten. Soms kom je er zo maar op. Wist u bijvoorbeeld dat de sociale dienst waar wij contact mee hebben alleen de gezinnen in de omliggende dorpen van de gemeente ondersteunt? Voor hulpbehoevenden in de stad Limanowa zorgt een andere sociale dienst. En wist u dat veel Polen niet hun verjaardag, maar hun “naamdag” vieren? Elke (echt) Poolse naam staat in de namenkalender. Elke dag van het jaar heeft een paar namen. De dag waarop jouw naam in de kalender staat, is jouw naamdag. Alle Janussen vieren dus op dezelfde datum hun naamdag! Sommige namen staan twee keer in de namenkalender; in dat geval vier je de naamdag die het dichtst bij je geboortedatum ligt. Overigens worden ook verjaardagen meer en meer gevierd.

Na even over de markt te hebben gelopen, nou ja, bij 30°C is dat meer slenteren, rijden we naar het andere marktplein, waar we onze spullen uitladen. We oogsten bewondering en dank van Dorota voor al die mooie matrassen, die vaak nog bijna als nieuw zijn. Vanaf 14:00 uur kunnen de mensen hun spullen meekrijgen na registratie door de medewerkers van de sociale dienst. In vijf minuten is de helft al weg! De rest duurt wat langer, vaak omdat de mensen op vervoer moeten wachten. De medewerkers van de sociale dienst nemen het er intussen even van.

 

 

Je staat er toch elke keer weer versteld van hoeveel ruimte er in een kleine auto zit! Met een VW Golf , ,, kun je best een bed vervoeren, en het is ook geen probleem , ,, als bestuurder met je rug tegen een matras te zitten. ,, De spullen die we morgen gaan rondbrengen, laden we weer , in. We krijgen trouwens de indruk dat enkele gezinnen wat , ,, ,, teleurgesteld kijken, omdat zij minder krijgen dan een ander ,, ,,, of misschien niet krijgen ,wat ze wel op hun wensenlijst stond. ,, Zou de stichting hierin wat actiever kunnen of moeten zijn? ; ,, ,,, Overigens geeft Dorota aan dat er niemand teleurgesteld is en ,, zegt ze: “De gezinnen weten ook dat de lijst een wensenlijst is”.

’s Avonds eten we in het nieuwe, mooi ontworpen houten restaurant “Karczma Matras Limanowa”. Behalve een restaurant biedt het ook enkele luxe hotelkamers, een conferentieruimte, een bruiloftszaal en zelfs kun je hier elkaar het jawoord geven.

Woensdag gaan we in twee groepen in totaal 9 gezinnen langs. Het raakt je toch telkens als je ziet in welke armoede sommige gezinnen leven en hoe blij ze zijn met wat je mag brengen. Er gaan deze keer maar liefst vijf medewerkers van de Sociale Dienst mee. We zijn (opnieuw) verwonderd dat zij hun gezinnen zo goed kennen en ook dat ze naar ons zo open over hen zijn. Dat ze zo hun best doen voor de gezinnen en voor communicatie tussen het gezin en ons. Als dank voor hen nemen we een klein presentje mee (Klaas, bedankt!).

Dorota vraagt ons of we haar een dienst willen bewijzen. Natuurlijk kan dat! De sociale dienst kent meerdere afdelingen: die van Dorota is verantwoordelijk voor de mensen, een andere voor de gebouwen. Die afdeling probeert huisvesting te organiseren voor spoedgevallen (programma ‘sociaal wonen’): mensen die per direct onderdak nodig hebben. Een van die plaatsen is in Stara Rybie. Dorota heeft in haar kantoor nieuw meubilair gekregen. Het oude brengen we donderdagochtend daar naartoe. Dorota vertelt ons verder dat de gemeente van plan is om “Stara Wies” te verkopen, na ruggespraak dan wel goedkeuring met de inwoners van die plaats. Als we het goed begrijpen, gaat het om gemeentelijke gebouwen. Of camping Pod Ostra daar ook onder valt, is ons nog niet duidelijk geworden.

Dorota biedt aan om vrijdag met ons naar Zakopane te gaan. Maar dat aanbod slaan we af. We willen vrijdag weer terug en daarnaast zou het haar een hele (werk)dag kosten. Als alternatief bezoeken we donderdagmiddag met haar de twee jaar geleden gebouwde skilift. Daarna krijgen we een korte rondleiding in het nieuwe luxe subtropisch zwembad: met een sauna, een wellnesscentrum, een bowling, een squasruimte en een fitnesscentrum (de laatste was nog niet klaar). Voor 20 Zlt per uur kun je hier zwemmen.

Daarna brengen we nog een kort bezoek aan de Basiliek. Dorota vertelt bij het verlichte altaar, dat men meent dat Christus daar lichamelijk aanwezig is. Na dit bezoek nemen we afscheid van Dorota. Nadat we nog wat hebben geshopt, bezoekt Jacob zijn gezin nog een keer om eigengebakken brood op te halen.

 

Vrijdagochtend vertrekken we rond 06:00 uur. Bij Katowice breekt de zon door . We rijden de hele dag vlot en zonder problemen door. Bij Osnabrück nemen we afscheid van Jannes die rechtstreeks doorrijdt naar Ede en wij arriveren rond 22:30 uur weer veilig in Hoogeveen. We zijn de HERE dankbaar voor een goede en mooie reis.

Anne en Jannes Kruizinga

Egbert Aalvanger en Klaas Koekoek

Jacob Dwarshuis en Gerrit van Veen