Transport verslag mei 2010

Welkom op de website van

stichting "Hulp aan Limanowa" zuid Polen

 

Wat heeft het voor zin als iemand zegt te geloven, maar hij handelt er niet naar? Zou dat geloof hem soms kunnen redden?

Als iemand nauwelijks kleren heeft en elke dag eten tekortkomt en een van u zegt dan: ‘Het ga je goed! Kleed je warm en eet smakelijk!’ zonder de ander te voorzien van de eerste levensbehoeften – wat heeft dat voor zin? Jacobus 2

 

Vrienden, stel dat iemand zegt dat hij gelooft, maar hij doet niet wat God van hem vraagt.

Dan is zijn geloof zinloos, want hij zal niet gered worden. Stel dat een gelovige geen kleren heeft, en te weinig eten heeft. En stel dat jullie dan tegen hem zeggen: “Het beste ermee! Trek maar warme kleren aan, en ga maar lekker eten!” Als je dat zegt zonder hem echt te helpen, zijn je woorden zinloos. Je moet zo iemand natuurlijk ook geven wat hij nodig heeft. (Jacobus 2. Bijbel in gewone taal)

 

 

 

Contact adres:

 

Stichting Hulp Aan Limanowa

p/a Alteveerstraat 233

7906 CH Hoogeveen

Tel : 06 40 228 783

j.kruizinga54@upcmail.nl

 

 

Het rekeningnummer is

NL60RABO0379061201

t.n.v. Stichting Hulp aan Limanowa te Hoogeveen

(ANBI geregistreerd)

 

 

Wilt u contact met onze P.R. man.

Mail dan naar goosleijssenaar@planet.nl

Of bel 06 54 141 052

ANBI geregistreerd

Dus uw giften zijn aftrekbaar voor de belasting

Verslag transport mei 2010

Reisverslag transport naar Limanowa, van 10 t/m 14 mei 2010

 

Dit keer begin ik niet op de maandagmorgen van vertrek, maar een paar dagen eerder.

Donderdagavond kwam er een mailtje dat de aanhanger die we via Geert Westerhof ( via de familie Oosterhoff) hadden geregeld niet achter de bus van Hawe kon omdat deze te zwaar was. En wat nu….?

Na wat heen en weer bellen, om een extra auto en natuurlijk de bijbehorende chauffeurs werd besloten om een derde combinatie mee te laten gaan:

De bus van Panhuis met een aanhanger, gereden door Gersom Wanders en Gerrit van Veen,

De Ford Galaxy van Jacob Dwarshuis, met de geleende aanhanger, en Bert Datema,

De bus van Hawe met de aanhanger van Henk, gereden door Jan Henk en Jeanne Kruizinga

Dit betekende dat er dus ook weer extra spullen mee naar Limanowa kan.

 

Zaterdagmorgen beginnen we met laden. Alleen de Ford van Jacob zal maandagmorgen worden geladen. Rond een uur of twee zijn de aanwezige bussen en aanhangers geladen en worden de “bakkies” nog even getest: ze blijken te werken, al is er wel eentje bij die wat minder bereik heeft, maar we gokken het er toch maar op.

 

Maandagmorgen 10 mei…..

Het is voor de meesten van de Polengangers vroeg dag, al is er wel een die nog een paar extra minuten erbij pakt, of niet Bert?

Maar voor vijven zijn we allemaal present bij het Glasmuseum.

Daar maken de Polengangers kennis met elkaar en wordt in sneltreinvaart de auto van Jacob nog even vakkundig volgestouwd. Alles wordt aangekoppeld, en gecontroleerd en er Marrie Kruizinga wordt er nog even op uit gestuurd om de vergeten telefoon van Jan Henk op te halen.

Uiteindelijk is het zover, maar voordat we vertrekken vragen we de Here een zegen over dit transport.

Om half zes is het zover en het transport komt in beweging, op naar Polen.

 

Na ruim een uur rijden krijgen we pech. Jan Henk en Jeanne die in de bus van Hawe rijden krijgen een lekke band: een van de banden van de aanhanger heeft het begeven.

Helaas kunnen ze de andere combinaties niet bereiken, zodat die nog een stuk verder rijden voordat opgemerkt wordt dat Jan Henk en Jeanne niet meer in zicht zijn.

Gelukkig ziet Gerrit kans om toch telefonisch contact te leggen. Besloten wordt dat ze een parkeerplaats zoeken en daar wachten tot Jan Henk door de al ingeschakelde ADAC wordt geholpen.

Na anderhalf uur neemt Jan Henk met de rest contact op dat hij weer rijdt. Maar al met al toch een oponthoud van zo’n twee uur.

Als we weer bij elkaar zijn wordt er nog snel een bak koffie gedaan, de telefoonnummers uitgewisseld en ook de “bakkies” nog weer even gecheckt. Zo kunnen we voorkomen om elkaar weer kwijt te raken.

Ondertussen kunnen we genieten van de mooie bloeiende koolzaadvelden. Ook het weer is ons goedgezind: het is lekker zonnig.

 

Rond 16.30 uur bereiken we de Duits-Poolse grens en kunnen die passeren zonder te worden aangehouden. We rijden de ons zo bekende eerste kilometers op, nog steeds is de weg niet optimaal te noemen, nou ja, … eigenlijk is het nog steeds hetzelfde drama. Tegen een uur of zes stoppen we weer even, wisselen 400 euro in voor Zloty’s. De koers is goed, we krijgen er 1600 Zloty voor terug.

Jan Henk neemt nog even contact op met Dorota, en spreekt af om de volgende morgen om tien uur bij de Sociale Dienst te zijn.

We besluiten dat we nog een uurtje of twee doorrijden en dan wat zullen gaan eten. Gersom is aan een warme hap toe. Maar Gersom treft het niet, bij alle parkeerplaatsen die we tegenkomen is het bordje van restaurant doorgestreept.

Schijnbaar zijn alle koks ontslagen of weggelopen. We komen er later op de avond achter als we besluiten toch te gaan eten: dan maar naar de Mac Donalds. En daar is personeel zat, zeker allemaal bij de wegrestaurants weggekocht.

 

Het is ondertussen al donker geworden en de laatste kilometers worden afgelegd. We rijden nog even een keer fout, maar dat kostte gelukkig maar een paar minuten, en om 01.00 uur komen we aan bij Pod Ostra in Stara Wies, ons bivak voor deze week. De sleutel ligt op de afgesproken plaats en kunnen er onze intrek nemen.

We praten nog even na, danken voor de behouden aankomst, drinken nog wat en duiken dan ons bed in.

 

Omdat we vanuit Nederland boodschappen hebben meegenomen hoeven we niet eerst naar het sklepje om brood te halen. We ontbijten dit keer dus nog op z’n Hollands.

Om kwart voor tien vertrekken we in konvooi naar de Sociale Dienst en parkeren we de wagens bij het busstation.

Dorota had ons al zien aankomen en staat ons op te wachten. Het weerzien is allerhartelijkst.

Uiteraard worden we zoals gebruikelijk getrakteerd op koffie of thee, met iets erbij.

 

We praten met Dorota over de situatie in Polen. Door het vliegtuigongeluk een maand tevoren, waarbij de Poolse president en vele andere Poolse hooggeplaatsten omkwamen, was het land in shock. Ook op de sociale dienst had men een week niet (normaal?) kunnen werken. Het verongelukte vliegtuig was op weg naar een herdenking van het ombrengen van Rusland van hooggeplaatste Polen in 1945?? Het ongeluk gebeurde nabij de plaats waar dit gebeurde. Het was nu juist voor het eerst dat Rusland in deze zaak zijn schuld erkende.

In twee weken zou er informatie komen over de oorzaak van de ramp, maar nu, na vier weken, is die er nog niet. Rusland (Putin) liegt altijd, aldus Dorota. Uit wat ze vertelt, proef je het wantrouwen ten opzichte van Rusland. Het is heel spannend voor Polen wie nu president wordt. Of dat een ‘pion’ van Putin is (of in hoeverre hij de Russen goed gezind is) of niet. Putin wil weer macht over Polen. En dat is wat de Polen bang maakt. Ze willen de vrijheid die ze nu hebben niet meer kwijt. Dorota geeft aan wat ze daarmee bedoeld: de onvrijheid was in de tijd van de “koude oorlog” heel erg. Dorota wilde bijvoorbeeld toen ze 18 jaar oud was naar haar zus in Canada/Amerika? Maar kreeg geen visum, ze was “een slecht persoon voor Polen”. Ze dacht wat weet de UB (= de Poolse KGB) allemaal van mij? De vrijheid die men nu geniet wil men daarom niet weer kwijt. Dat geldt ook voor de Oekraïne. Ook in de Oekraïne is de angst om weer onder de macht van Rusland te moeten lijden. Deze houding van de inwoners zorgt er voor dat Rusland over deze landen niet weer de macht van vroeger zal krijgen.

 

We vragen Dorota of het mogelijk is een aantal gezinnen, drie of vier gezinnen, op een “reserve lijst” te zetten. Zodat wanneer er in Nederland een nieuw gezin zich aanmeldt, zij meteen gekoppeld kunnen worden aan een Pools gezin en direct geholpen worden. Dorota zal hiervoor zorgen incl. de gezinssamenstelling, maar het Poolse gezin nog niet melden dat zij op de “wachtlijst” staan. In Assen is een nieuw gezin gevonden. Dorota zal hiervoor een gezin selecteren en alle gegevens laten verzamelen. Dit alles nog naast de gegevens van 3 nieuwe gezinnen die twee weken eerder zijn gefaxt.

Natuurlijk maken we ook afspraken hoe we vandaag alles gaan inplannen. We zullen rond een uur naar het marktterrein gaan en daar alles uitpakken. Dorota geeft de opdracht om alle gezinnen te benaderen dat ze om twee uur op het terrein hun vriendschapspakketten kunnen ophalen.

 

Van 12. tot 12.40 uur lopen we over de markt. De meesten hebben dit al eens meegemaakt, maar een enkeling heeft deze markt nog niet eerder gezien.

Vervolgens laden we vanaf 13.00 uur op het gebruikelijke marktterrein de dozen uit.

We moesten dit terrein deze keer delen met een heus circus, ze hadden in elk geval een kameel. Voor degene die het niet meer weer, de route is: op de weg richting het ziekenhuis linksaf bij de coca colavlag, bij een steil weggetje naar beneden. De eerste mensen staan dan al te wachten, terwijl ze pas voor 14.00 uur zijn uitgenodigd om hun dozen, bedden, fietsen en dergelijke op te halen. Om 14.30 uur zijn nagenoeg alle spullen al onderweg naar de gezinnen. Wat niet in een auto past, gaat gewoon op het dak mee (twee matrassen worden gewoon op het dak gelegd en met een stuk touw vastgebonden). In Nederland is het niet voor te stellen, maar in Polen kan het allemaal gewoon.

Nadat alles opgehaald is, voor een enkel gezin laden we de spullen weer in omdat die geen mogelijkheid hadden om te komen, gaan we met Dorota iets drinken bij Dom Cultury.

Daarna gaan we naar de Sociale Dienst en laden de overige spullen uit: nog zo’n 50 dozen, een fiets, drie (kinder)boxen, dekens, kinderwagens, rollators, een strijkplank en een zak met knuffels.

Dorota nodigt ons uit om vanavond bij Dom Cultury te komen eten. Eerst gaan we naar de camping terug om de auto’s voor de volgende dag in te pakken. We maken ruimte in de auto van Jacob, zodat we met maar een auto hoeven te rijden vanavond.

 

 

Om 19 uur arriveren we bij Dom Cultury, waar Dorota en Jazeck ons al staan op te wachten.

Ook nu krijgen we steeds meer inzicht van wat er in Polen speelt, ook op sociaal gebied:

Schoolgeld: kinderen gaan vanaf 7 jaar naar school (de regering wil deze leeftijd verlagen naar 6 jaar). Voor alle scholen (dus “basisschool” en “voortgezet onderwijs”) geldt: men moet boeken en lesmaterialen (pennen, schriften etc.) betalen. Verder niet.

Verdient men minder dan Zt 548 per maand, dan ontvangt men een vergoeding voor het schoolgeld. Daarboven niets.

Kinderbijslag: voorheen werd dit door de bedrijven geregeld. Het is sinds oktober 2009 een nieuwe taak voor de sociale dienst. De sociale dienst breidt daardoor uit. Nu al 17 medewerkers!

Men ontvangt een soort van kinderbijslag als het gezinsinkomen minder is dan Zt 504 per gezinslid per maand. Daarboven niets. Verder ontvangen ouders eenmalig Zt 1.000 bij de geboorte van een kind.

 

We krijgen ook iets meer te horen over het werk van Jazeck. Hij heeft het niet gemakkelijk met z’n job als “ambtenaar van toerisme”, maar toch is er succes geboekt in de afgelopen jaren:

1. Skipiste in Limanowa, gerealiseerd in 2008. Geringe inkomsten door het weer in 2009, winter van 2009/2010 was echter goed. Men hoopt dat de eigenaar het restaurant dat bij de piste staat gaat afbouwen.

2. Er komt een subtropisch zwembad in Limanowa. Moet volgend jaar klaar zijn. Dus: op vakantie in Limanowa: de zwemkleding mee!

3. Momenteel wordt er op het plein in Limanowa een VVV-kantoor gebouwd.

 

Na heerlijk te hebben getafeld gaan we rond 22 uur weer naar ons huisje. We praten nog even na, drinken nog iets en gaan dan moe, maar voldaan naar bed.

 

Woensdagmorgen gaat Jacob met Gerrit naar de sklep en haalt heerlijke broodjes, waar we ook allemaal lekker van genieten. Daarna weer op naar de Sociale Dienst, waar we om tien uur hebben afgesproken.

Jan Henk heeft de aanhanger ( leeg) mee, want met Dorota is overlegd dat er gekeken zal worden voor een paar nieuwe banden. Uiteindelijk blijkt dat de bandenmaat in Limanowa niet leverbaar zijn, ze moeten worden besteld, en dat duurt drie dagen.

We gaan in twee groepen naar de gezinnen:

Jacob en Gerrit gaan met Ilona naar drie gezinnen, Jan Henk, Jeanne, Bert en Gersom gaan met Dorota en Lydia naar vier gezinnen. We bezoeken ondermeer de nieuwe gezinnen 564, 565 en 566.

 

Daarnaast gaan we naar 512, 517, 557 en 561. We leveren daar alle spullen die we voor de gezinnen hebben af en krijgen informatie van Dorota en Ilona over de gezinnen.

Maar niet alleen over de gezinnen krijgen we informatie, ook Ilona vertelt het een en ander over zichzelf. Zij hoopt in juni een studie voor “teacher” af te ronden. Het is een pedagogische opleiding en is nu bezig met haar eindscriptie. Ze heeft het erg druk met, naast haar we de studie. Als we het goed begrepen, wil ze de studie gebruiken voor haar werk bij de Sociale Dienst. Voor kinderen, voor naschoolse opvang dan wel voor moeilijk opvoedbare kinderen. Ze werkt ondertussen al 23 jaar bij de soc. Dienst.

Voordat alles weggebracht is is het ook al weer 14.30 uur en gaan wee terug naar Stara Wies, waar we de huif van de grote aanhanger afhalen en het buizenframe goed vastzetten. Het begint ondertussen te regenen, maar niet zoveel als in Limanowa, de groep die met Dorota op stap is geweest heeft daar een plensbui op de kop gehad.

 

Omdat Gersom voor de eerste keer mee is, willen we hem wat meer van de omgeving laten zien. We gaan een leuk ritje maken, twee geïmproviseerde stoeltjes achterin, richting Kamienica, waar we bij de kerk de processie nog even zien. Afgelopen zondag was er in deze omgeving de eerste communie, dus alle dagen is er deze week s’avonds een processie.

We rijden via de 968 naar Lubien en vandaar weer terug naar Limanowa. Onderweg ontsnappen we aan een politiecontrole, dat komt goed uit, want we hebben geen idee wat men van onze geïmproviseerde stoeltjes vindt.

Opnieuw belanden we bij Dom Cultury, maar we missen wel Dorota’s aanwijzingen voor de kok. Toch vertrekken we voldaan naar Stara Wies.

Als we het krijgen over de dag van morgen, wat te doen, nemen we de beslissing om aan het eind van de donderdag naar Nederland te vertrekken. Zowel Gersom als Bert willen graag voor zaterdag thuis zijn. Dus nemen we op tijd rust en liggen redelijk op tijd op bed.

 

Ook vanmorgen is het Jacob, ook dit keer met Gerrit, die voor het ontbijt zorgt.

Na het ontbijt gaan we weer naar Limanowa, waar we eerst drie ijstaarten kopen voor de mensen van de Sociale Dienst, om hen daarmee te bedanken voor de geboden hulp en tijd.

We vertellen Dorota dat we die avond willen vertrekken, ze geeft aan het jammer te vinden.

Samen gaan we naar de ijssalon, waar ze ons trakteert op een heerlijke sorbet.

Daarna lopen we naar de basiliek, waar Gersom en Bert nog niet eerden geweest zijn en laat ons de basiliek van binnen en van buiten zien. Er valt ons een aantal dingen op: veel heiligen verering (van allerlei landen “de mother of God”) Dit is te zien in de tuin van de basiliek. Ook uit Nederland (een plaatsnaam Heiloo, een naam Johanes Alkmaar; Jan Henk gaat e.e.a. op internet verder uitzoeken).

 

In de kerk hangen bloemenslingers, met de hand door volwassen of kinderen gemaakt. Deze hangen ook bij de mensen thuis, maar de mooiste en langste hangen in de kerk voor een aantal weken. Het symboliseert de palmtakken en herinneren aan Jezus’ intocht op de ezel in Jeruzalem.

We hebben in de basiliek hele fijne gesprekken met Dorota over het geloof.

Bijvoorbeeld over de biecht (confessio): “wat denken jullie, wat is beter of is het nodig (bij grove zonden??): een biecht bij de priester, of kun je het rechtstreeks tegen God zeggen). Als we hierop reageren dat wanneer onze relatie met God goed is er geen “bemiddelaar” ( de pastoor of priester) aan te pas hoeft te komen. We kunnen onze zonden rechtstreeks aan God belijden, zonder tussenkomst van welk mens dan ook.

Ook kwam bij haar de vraag: zullen wij in de hemel onze geliefden kennen? Het staat in ieder geval vast dat ieder die in Jezus gelooft als de redder van zijn zonden, gered wordt. En vanaf zijn sterven bij Jezus in het paradijs zal zijn. En het leven zal mooier zijn dan we ons hier kunnen indenken.

Het werd een heel open en eerlijk gesprek, doordat er van beide kanten respect voor elkaars mening was.

Dorota neemt afscheid van ons, maar Jan Henk gaat met Jacob nog even weer naar de Sociale Dienst, want de lekke band is, doordat het gisteren zo hard regende blijven liggen.

 

Eerder deze reis heeft Jan Henk al aan Dorota gevraagd wanneer dit is gebouwd en waarvoor het toen diende. Ze geeft aan het niet te weten en heeft het nagevraagd aan haar medewerkers, nog geen duidelijk antwoord. Zelfs de architect die z’n hele leven in Limanowa gewoond heeft ( hij is ongeveer 75 jaar) weet het niet. Maar ze gaat er achteraan!!

 

We gaan nog even een paar boodschappen halen, postzegels om in Nederland te verkopen, een cadeautje voor de eigenaren van onze transportmiddelen en op de markt nog wat koekjes. Jacob heeft ons belooft te trakteren op echte hamburgers!!!! Nou voordat we deze hadden……het was zo dichtbij en toch zover weg. Jacob en Gersom besloten om onder het oog van de politie over te steken. Niets aan de hand zou je zeggen, maar er was geen zebrapad. Nou dat namen de agenten niet, Jacob en Gersom werden zo ongeveer klem gereden, dit tot hilariteit van een groot aantal toeschouwers. De beide heren moesten goed hun best doen om er zonder kleerscheuren af te komen. Maar ja… je van de domme houden schijnt soms te werken. Na ongeveer een kwartier mochten Jacob en Gersom weer gaan.

Toch hebben we genoten van een hamburger XXL. Een aanrader voor iedereen die van hamburgers houdt.

We zijn nog even over de markt gelopen maar deze was zo goed als gesloten, daarom maar op naar Pod Ostra.

Daar hebben we onze spullen ingeladen, brood gesmeerd nog een bak koffie gedronken.

Om 18.30 uur vertrekken we. Jacob doet nog een boodschapje bij de Sklep. En maken bij het bord van Limanowa maken we nog een paar foto’s van de combinatie van Panhuis.

 

Ook moet er nog even afgetankt worden.

En uiteindelijk vertrekken om 19.00 uur uit Limanowa.

Om 20.15 passeren we Krakau zonder enige vertraging.

We rijden de nacht door. Zonder oponthoud (we lopen elkaar in de buurt van Emmlichheim nog even mis …) passeren we op vrijdagochtend 14 mei om 10.40 uur de Duits-Nederlandse grens bij Hardenberg.

We eten nog een taartje in het Boomstam restaurant bij Hardenberg.

Hiervandaan rijden vervolgens onder leiding van Bert naar Lutten. Hij laat ons nog even zien dat de wegen in Polen nog niet zo slecht zijn: hij laat ons met de combinaties over een zandpad gaan. Maar ook dat was te doen.

Bij Bert thuis danken we God voor de reis en nemen afscheid van elkaar.

Gerrit wordt in Hoogeveen bij het Glasmuseum opgewacht door vrouw en dochter en vertrekt na nog eens afscheid te nemen richting Zwartsluis.

Gersom is in Hoogeveen rechtstreeks naar huis gereden.

Jacob laadt nog even de stoelen in en tankt nog een keer af.

De twee aanhangers worden rond 13.00 uur bij Henk Kruizinga gestald en vertrekt naar Assen.

Jan Henk en Jeanne blijven nog een dag in Hoogeveen.

En zo zijn we weer veilig thuis gekomen.

Het was een goede en mooie reis. Daarnaast hebben we veel informatie over de (nieuwe) gezinnen gekregen.