Transport verslag oktober 2015

Wat heeft het voor zin als iemand zegt te geloven, maar hij handelt er niet naar?   Zou dat geloof hem soms kunnen redden?

Als iemand nauwelijks kleren heeft en elke dag eten tekortkomt en een van u zegt dan: ‘Het ga je goed! Kleed je warm en eet smakelijk!’ zonder de ander te voorzien van de eerste levensbehoeften – wat heeft dat voor zin?  Jacobus 2


Vrienden, stel dat iemand zegt dat hij gelooft, maar hij doet niet wat God van hem vraagt.

Dan is zijn geloof zinloos, want hij zal niet gered worden. Stel dat een gelovige geen kleren heeft, en te weinig eten heeft. En stel dat jullie dan tegen hem zeggen: “Het beste ermee! Trek maar warme kleren aan, en ga maar lekker eten!” Als je dat zegt zonder hem echt te helpen, zijn je woorden zinloos. Je moet zo iemand natuurlijk ook geven wat hij nodig heeft. (Jacobus 2. Bijbel in gewone taal)


Welkom op de website van

stichting "Hulp aan Limanowa" zuid Polen




Contact adres:


Stichting Hulp Aan Limanowa

p/a Alteveerstraat 233

7906 CH Hoogeveen

Tel :  06 40 228 783

j.kruizinga54@upcmail.nl



Het rekeningnummer is

NL60RABO0379061201

t.n.v. Stichting Hulp aan Limanowa te Hoogeveen

(ANBI geregistreerd)



Wilt u contact met onze P.R. man.

Mail dan naar goosleijssenaar@planet.nl

Of bel  06 54 141 052

ANBI geregistreerd

Dus uw giften zijn aftrekbaar voor de belasting

Transport 5 tot 9 oktober 2015


Het was om 5 uur in de vroege morgen van maandag 5 oktober toen we vertrokken vanuit Hoogeveen.

Een bus van Broekhuis met daarachter een aanhanger van De Boer Pesse aanhangers. Met als chauffeurs Jacob Dwarshuis en Goos Leijssenaar. In de tweede combinatie in een bus van garage en verhuur Wemmenhove uit Zuidwolde met hierachter een tandemasser van Marsman Logistiek uit Zwartsluis. Chauffeurs Bert Datema met zijn zoon Hans Datema. De reis verloopt zonder problemen. Het is in ieder geval heel mooi weer en warm in de auto, zodat we gedeeltelijke de ramen open hebben. Een gevleugelde opmerking van Bert, die hij op een eerdere reis al eens maakte: “wie ver wil komen, moet lang zitten”.  Een waar woord, want het is een lange zit.

Om 22.45 uur zijn we in Stara Wies op de camping “Pod Ostra”.  Eerst onze eigen spullen uitladen en daarna hebben we onder genot van een drankje de dag doorgenomen. We zijn onze God dankbaar dat Hij ons bewaard heeft.

Dinsdagmorgen zijn we op de afgesproken tijd bij Dorota op kantoor. Een warm welkom zoals altijd. Ze is blij dat we er weer zijn. Om 13.00 uur komen de gezinnen op de markt. We gingen uit van 14.00 uur, dus we moesten opschieten. Om 12.00 uur staan de eerste gezinnen er al. Maar we krijgen, net als in mei, hulp van één van de vaders van een gezin. Stom genoeg weet ik niet van welk gezin. Volgend jaar maar eens naar informeren.   Verwonder zijn we steeds weer,  wanneer alles staat “uitgestald” wat er allemaal uit de combinaties gekomen is.

 





Om 14.30 uur zijn we leeg op de 600 nummers na. Deze goederen kunnen niet naar de school waar we de laatste tijd de goederen heen konden brengen. 600 nummers zijn goederen die bestemd zijn voor arme gezinnen die geen hulp uit Nederland krijgen. Ze zijn bezig de school te verkopen. Hoeven we in iedere geval ook niet meer steeds de trap op en neer. De goederen mogen op de camping in het “washok”  neergezet worden. Wij hebben ondertussen de sleutel hiervan gekregen. Zo gezegd, zo gedaan. Na ons te hebben opgefrist hebben we boodschappen gedaan bij de Tesco en daarna samen gegeten.


Woensdagmorgen. Gisteren hebben we Dorota een lijst gegeven met de te bezoeken gezinnen. Ze keek toen al heel bedenkelijk. “zoveel”?   We hadden voor enkele gezinnen nog wat grote spullen in de bus. Zoals een bed een stapelbed en een koelvries combinatie. Die gezinnen moesten in ieder geval bezocht worden. Van de sociale dienst ging Patrick en een vrouwelijke collega mee. Patrick zei: we hebben maar 3 uur de tijd, dan moeten we weer op kantoor zijn. ( in het najaar is het altijd bijzonder druk op het kantoor van Dorota. Er moeten dan heel veel zaken afgehandeld worden;  dat is ook de reden dat we niet veel gezinnen konden bezoeken. Dus we moeten met de voorjaars transporten proberen, zoveel mogelijk gezinnen  te bezoeken. Het meest ideale is een Pools sprekend iemand bij je te hebben, dan zijn we minder afhankelijk.)    Bij het gezin waar we het stapelbed afleverden, stond Jacob ( later is zijn naam Jacobski geworden, vond Dorota grappig) klaar met zijn set inbussleutels. We moesten immers het stapelbed in elkaar zetten! Zo was ons in Nederland gevraagd!  Dat ging niet door en dat lag niet aan Jacobski, maar aan de beschikbare of moet ik zeggen niet beschikbare ruimte. Ach, wat een kleine kamer. Het gezin gaf te kennen, wij doen het zelf wel.

Omdat we voor vertrek door een Nederlands gezin waren gevraagd om naar een wasmachine te kijken voor hun gezin, vroegen wij aan Patrick om een voordelige winkel, waar we de bussen gemakkelijk konden parkeren. Die wist hij. Hij zou ons brengen en moest daarna nodig naar kantoor. We waren al langer dan 3 uur onderweg en dat kwam ook doordat ze bepaalde gezinnen niet precies wisten te wonen. Dit was namelijk het rayon van Ilona, maar ja, die was op vakantie.                                                                                  We hadden vooraf Dorota laten informeren over de situatie van de oude wasmachine. Die bleek na een reparatie het wel weer te doen, maar maakte rare geluiden. In de winkel sprak gelukkig één van de mannen  Engels.  Daar stonden we dan: 4 Nederlandse mannen in Polen in een winkel om een wasmachine te kopen. Na wat modellen/types te hebben bekeken en gevoeld.( het leek net echt hoor!) besloten we maar een Bosch volautomaat met een inhoud van 7 liter te kopen.  Na de man te hebben verteld wat we hier doen in Limanowa en een visitekaartje te hebben afgegeven, moesten we nog even over de prijs praten natuurlijk. En ja hoor! We kregen korting. Deze winkel was op een bovenverdieping, geen probleem wanneer er een lift is. Maar deze was er niet!  De wasmachine werd in geseald en toen kwam er een steekwagen met 3 wielen aan elke kant. Speciaal te gebruiken op een trap met een wasmachine erop.  Bij de bus aangekomen pakte de man de wasmachine alleen op en tilde hem in de bus.  Poolse Power.


Voor de avond hadden we Dorota en Jacenty uitgenodigd voor een diner.  Maar daar wilde Dorota niets van weten, nee ik nodig jullie uit!   Ook al miauwde ik nog zachtjes van: ik was eerst! Het hielp niet.  Om 19.00 uur in restaurant Matras.  We waren er op de afgesproken tijd en wat schetst onze verbazing?  Zij waren er ook al!!  Op het moment dat we stopten zei ik tegen Jacob, wil jij nog even terug rijden, (het was vlakbij) want we zijn het cadeau voor Dorota vergeten, ligt nog op tafel. Meteen was Dorota al bij ons en ik zei dat Jacob even terug gaat. Nee zei ze, dat kan morgen op kantoor wel. Ze wist waar het omging?!  Kom mee ze zei, want ik heb een verassing voor jullie. Buiten bij de ingang stond Jacenty en de WÓJT, de burgemeester van de gemeente Limanowa.                                             







                                                       ( Władysław Pazdan )


Een zéér hartelijk welkom viel ons te beurt. We hebben een leuk gesprek gehad. Toen het eten op tafel stond, vroeg Jacenty (Jazek)  om een moment stilte!!  Toen we onze ogen weer open deden, keek de burgermeester ons aan, knikte en keek naar boven. (zonder woorden)  We vroegen hem om de toekomst van Pod Ostra, de camping dus. Zijn plan was om er een hotel op te zetten. Maar dat was niet te betalen, zei hij.                               We zeiden: knap dan in ieder geval de huisjes wat op. Hier en daar wat nieuw hout, de kwast erover en laat dat dan doen door de werkeloze mensen van onze gezinnen.  Zorg dat het dan in ieder geval beter verhuurd kan worden, dan brengt het nog wat op, zeiden we!   Dat wordt niks, was zijn antwoord. Duidelijk!                                                                                                                                                                           Wel hebben we hem heel erg bedankt dat we de camping gratis mogen gebruiken. En ook uitgelegd dat de transporten veel geld kosten.       

Jacenty’s vraag aan Hans: heb je al verkering?  Nee, dan zoeken wij  wel een meisje voor je hier in Limanowa.  Na afloop van het diner vroegen we om nog even de trouwzaal te mogen zien. Natuurlijk moest Hans op de plek gaan zitten van het bruidpaar.  Zo alleen was ook niets, dus werd de serveerster er bij geroepen en het “stel” was compleet.






   

En zoals zo vaak, gebeurt er altijd iets onverwachts. Tijdens het eten liet Jacenty ons iets zien. Een kaart. Wat bleek:  de volgende morgen om 10.00 uur was er een bijeenkomst in de bibliotheek van Stara Wies. We werden uitgenodigd.  Op tijd komen zei hij, want er is eerst koffie.  We waren er om 9.40 uur. Koffie met gebak. Later hoorden we van Dorota, dat dat geen gewoon gebak was, maar met een speciale betekenis.  De Poolse paus was een keer terug in zijn geboorteplaats Wadowice, vlakbij Limanowa. Toen kreeg de paus dit gebak. En dat vond hij toch lekker!!!   Nu wordt dit soort gebak alleen bij speciale gelegenheden aangeboden. Ik bedoel maar!!  Toen we daar aan de koffie zaten en Jacenty wat druk heen en weer rende, voor zover het lopen het toeliet, bracht hij een dame binnen en die werd aan ons voorgesteld. Hij legde uit wie dit was, maar wij begrepen hem niet. Later hoorden we van Dorota, dat ieder dorp, in dit geval Stara Wies, een eigen aanspreekpunt heeft. En dat was deze vrouw . Het huis waar diegene woont is herkenbaar aan een rood bord met daarop in witte letters “Soltys” aan de muur. Zij onderhoudt weer contact met de gemeente. We merkten wel dat zij zich helemaal niet op haar gemak voelde. Sprak alleen maar Pools. Ze was blij dat Jacenty ons kwam halen en ons naar boven bracht. In de bovenzaal zat het vol met schoolkinderen. Wij kwamen als laatsten binnen en met een vriendelijk dzień dobry van onze kant werd ons massaal  hetzelfde toegewenst. De voorste rij was gereserveerd voor de VIPs  Daar zaten al meer VIPs.  We wisten al dat  een gehandicapt meisje ons zou toespreken. Na een lange inleiding van Jacenty waarin ook wij, in het Engels, van harte welkom werden geheten, stak ze van wal. Een zeer boeiend verhaal, heel lang. Wij hadden geen idee wat ze vertelde. En eigenlijk ook wel; er wordt in Polen heel hard gewerkt om de gehandicapten “te voorschijn” halen. En dat vinden we super, dat hebben we eerder anders mee gemaakt. Ze werden verstopt. Haar verhaal ging over hoe haar leven er tot nu toe heeft uit gezien.  (haar lichaam is heel klein, alleen haar hoofd is volgroeid) maar daar zit dan ook heel  veel  in!   Een zeer intelligente jongedame die de jeugd vertelt dat een gehandicapte niet eng is, maar dat ook dergelijke mensen gewoon kunnen functioneren en naar school kunnen gaan en iets bereiken kunnen in hun leven. (Face book:   Weronika Odziomek) of:

http://limanowa.in/wydarzenia;weronika-odziomek-w-programie-quot-spotkajmy-siequot-anny-dymnej,21026.html


We moesten ook nog de wasmachine bezorgen. Het gezin waar we heen moesten is ook in Stara Wies. En omdat, Lidia, de maatschappelijk werker van de sociale dienst ook op de bijeenkomst was, had Dorota geregeld dat zij met ons mee zou gaan. Zij spreekt alleen Pools.  In het gezin troffen we een vader en moeder en een dochter thuis.  Koffie? Ja,  want Hans moest toch ook kennis maken met Poolse koffie.  Ik vroeg aan de man, heb je problemen met je ogen? Om dan te begrijpen wat de man mankeerde kun je niet zonder woordenboek. We kregen wel het idee dat de dochter wat Engels kon, maar het niet durfde. Ja, de man is bijna blind, begrepen we. Het dossier van het ziekenhuis kwam ter tafel. Daarin stond wat voor ziekte hij heeft.  Het was de ziekte van Lyell.   De dochter riep ons, we moesten even naar een andere kamer. Op een oude computer had ze foto’s van haar vader in het ziekenhuis van 5 jaar geleden. Zijn hele lichaam onder de rode en witte plekken. De ziekte is hem uiteindelijk dus op zijn ogen geslagen en hij heeft zowel op de handen en de voeten geen nagels meer.      En toch was het een gelukkige dag voor ze, want ze kregen van “hun” Nederlandse gezin een nieuwe wasmachine. (in dezelfde week hebben ze per mail het gezin in Nederland al bedankt)  Mooi hé!!

Daarna nog heel even naar Dorota, want we hebben nog een cadeau.

’s Middags maken we nog een rondrit rond het stuwmeer noordelijk van Nowy Sacz (voor de kenners: Jezioro Roznowskie).

Jacob nog even naar zijn gezin geweest.

Om negen uur gingen we naar bed, we wilden er om 4 uur weer uit want de “kachelman” , dat is iemand van de gezinnen die terraskachels voor ons maakt, die wij dan op onze buurt weer verkopen in Nederland, zou er om 4.30 uur zijn. De kachels worden gemaakt van LPG tanks.  Ook de terugweg verliep zonder problemen totdat we om 17.00 uur in de buurt van Hannover kwamen. Ja, dan sta je stil.  We reden al een tijd achter een vrachtwagen waardoor we alle tijd hadden om deze te bestuderen. De navigatie gaf een snellere route aan. Zullen we dat doen? Gewoon proberen.  Ach beste lezer wat een drama. Les één: nooit doen.  Uiteindelijk kwamen we weer op dezelfde weg uit. Na wat gewurm om er weer tussen te komen, rijdt er voor ons… dezelfde vrachtauto!!!!

Eind goed al goed, om 22.00 uur reden we Hoogeveen weer binnen.

De heenreis 18 uur zonder file. De terugreis 17 uur, met ruim een uur file.

Met dank aan onze God die ons bewaarde!!


Opgetekend door Goos.


          Webmaster  Goos Leijssenaar  webmaster@limanowa.nl