Transport verslag najaar 2016

Welkom op de website van

stichting "Hulp aan Limanowa" zuid Polen

 

Wat heeft het voor zin als iemand zegt te geloven, maar hij handelt er niet naar? Zou dat geloof hem soms kunnen redden?

Als iemand nauwelijks kleren heeft en elke dag eten tekortkomt en een van u zegt dan: ‘Het ga je goed! Kleed je warm en eet smakelijk!’ zonder de ander te voorzien van de eerste levensbehoeften – wat heeft dat voor zin? Jacobus 2

 

Vrienden, stel dat iemand zegt dat hij gelooft, maar hij doet niet wat God van hem vraagt.

Dan is zijn geloof zinloos, want hij zal niet gered worden. Stel dat een gelovige geen kleren heeft, en te weinig eten heeft. En stel dat jullie dan tegen hem zeggen: “Het beste ermee! Trek maar warme kleren aan, en ga maar lekker eten!” Als je dat zegt zonder hem echt te helpen, zijn je woorden zinloos. Je moet zo iemand natuurlijk ook geven wat hij nodig heeft. (Jacobus 2. Bijbel in gewone taal)

 

 

 

Contact adres:

 

Stichting Hulp Aan Limanowa

p/a Alteveerstraat 233

7906 CH Hoogeveen

Tel : 06 40 228 783

j.kruizinga54@upcmail.nl

 

 

Het rekeningnummer is

NL60RABO0379061201

t.n.v. Stichting Hulp aan Limanowa te Hoogeveen

(ANBI geregistreerd)

 

 

Wilt u contact met onze P.R. man.

Mail dan naar goosleijssenaar@planet.nl

Of bel 06 54 141 052

ANBI geregistreerd

Dus uw giften zijn aftrekbaar voor de belasting

Najaar transport 3 t/m 7 oktober 2016.

 

Chauffeurs Klaas Koekoek en Egbert Aalvanger in de Ford van Broekhuis met aanhanger van De Boer uit Pesse en Arjan Leijssenaar met zijn vrouw Sascha en Goos Leijssenaar in de Opel Movano van garage Wemmenhove uit Zuidwolde. Ook zijn deze twee bussen en aanhanger weer gratis ter beschikking gesteld. De Opel Movano heeft geen trekhaak, dus kon er maar één aanhanger mee deze keer.

Nadat we de Heer om een zegen hebben gevraagd zijn we om 5.00 uur vertrokken vanaf de van Galenstraat in Hoogeveen. Henk en Marry Kruizinga hebben ons uitgezwaaid.

Om half acht passeerden we Bad Oeijenhausen. Ze zijn daar druk aan het werk om een rondweg aan te leggen om deze plaats heen. We verwachten dat het met het volgende transport in 2017 wel klaar is. Scheelt weer oponthoud. Het was opmerkelijk rustig op de weg en toch was het maandagmorgen. We hoorden op de Duitse radiozender over een speciale dag. Oktoberfest? Zou kunnen, wij hadden hier in ieder geval voordeel bij. Volgens Arjan waren er ons tot Bad Oeijenhausen nog geen 25 auto’s voor bij gegaan. Of reden we zo hard!

Voor Leipzig kwamen we in een file terecht, maar we konden gelukkig langzaam door rijden.

Wij moesten tanken. De Ford bus met aanhanger reed steeds voorop. Bij de inrit naar het tankstation remde de chauffeur iets te hard en/of iets te laat. Omdat het regende, was de weg extra glad en de bus schoot door aan de binnenkant van de vangrail, gelukkig, maar wel tegen een rood/witte bord. Deze klapte dubbel en de combinatie kwam tot stilstand vlak voor een nog groter bord die met dikke betonpalen verankert stond in de grond. We konden op eigen kracht de bus uit de modder rijden. Na het tanken hebben we gevraagd of ze de politie voor ons wilden bellen. Want in zo’n situatie doorrijden is een misdrijf. Het duurde ruim een half uur voordat de politie er was. Van de pompbediende hoorden we dat we de derde dit weekend al waren. We hoorden van de politie dat de andere twee bij het verlaten van het tankstation was. Maar wel een gelijke situatie. Na een bekeuring wegens –verkeersbelemmering- te hebben betaald (€ 35,00) en nadat de nodige gegevens zijn genoteerd, konden we verder. Wel kregen we nog te horen dat de eigenaar van de bus nog een rekening krijgt van de reparatie van het bord. Aan de bus konden we geen schade vinden. Op dat moment tenminste niet.

 

Om 15.30 uur waren we bij de Poolse grens. Vlak voor de grens werden we weer aangehouden door de politie. Dat wil zeggen alleen de combinatie. Ze wilden weten wat we vervoerden. Klaas zei, “we hebben wel een vrachtbrief” maar dat was niet voldoende. Aufmachen!!!! Toen Klaas de deur van de bus, voorzichtig, open deed, dreigden er een paar dozen naar buiten te vallen. Ze hadden genoeg gezien en vertrokken weer. Nadat we het tolkastje (ViaToll) hadden opgeladen konden we verder. De combinatie was zwaarder dan 3500 kg. En dan is een tollkastje verplicht. Voor de Movano was dit nu niet nodig. Scheelt toch € 80.00.

Heel zo nu en dan zagen we de zon, maar vooral veel regen en bewolking tot in Limanowa aan toe. En daar arriveerden we om 22.30 uur. Dit keer niet in Stara Wies op de camping van de gemeente Limanowa, maar in een appartement in Sowliny van een particulier die aangesloten is bij Agrotoerisme. De situatie in Stara Wies is erg verouderd en heeft veel achterstallig onderhoud. (Achteraf waren we heel erg blij dat we hier voor gekozen hebben, want we zouden die week nachtvorst en sneeuw krijgen en in het appartement was het aangenaam warm. Maar dat wisten we toen nog niet)

 

Dinsdagmorgen waren we om 10.00 op het kantoor van Dorota. Op weg hier naar toe regende het heel hard. We kwamen 1 paraplu te kort, dus voor € 4.00 er een gekocht. Ook in Limanowa is alles schuin en de regen stroomde over de weg uit de afvoerpijpen op de trottoirs. De rivier die door Limanowa heen stroomt had het druk, die moest veel water verwerken wat uit de bergen kwam. Wel een mooi gezicht!!

Op kantoor bij Dorota stond de koffie met koek al weer klaar. Zoals altijd. Na de kennismaking met Arjan en Sascha, die voor de eerste keer hier waren en over van alles en nog wat gepraat te hebben, vroegen we waar we het beste de dozen konden uitladen. Ze keek eens naar buiten en constateerde dat het regende. Dus het kon niet op de markt waar we normaal altijd de dozen uitladen. Ze hadden we er nog niet over nagedacht! “Is het een idee om de dozen uit te laden in de parkeer garage” dat vonden wij ook een goed idee, maar omdat de bussen hoger zijn dan de ingang van de parkeergarage kon dit volgens ons niet. Toch werd er een medewerker, het regende nog steeds, er op uit gestuurd om de hoogte van de ingang op te meten. (deze parkeergarage is tegenover haar kantoor) 1.90 mtr. was de uitkomst. Ja wat dan. Er werd nog wat gebeld en overleg gepleegd. ‘in de washokken op de camping in Stara Wies dan”? was de vraag. Is wel erg klein, was ons antwoord. Maar als het niet kan zoals het moet, dan moet het maar zoals het kan. Beste lezer, het regende nog steeds heel hard!!

 

Op naar Stara Wies. De beheerder (Wojtek) was gebeld en die had een half uur de tijd om er te kunnen zijn om het hek en de deuren van slot te halen. Nu duurt een half uur in Polen altijd langer dan een half uur. Het was deze keer 3 kwartier. Ondertussen was het 12.45 uur. Om 14.00 zouden de gezinnen komen om hun dozen op te halen. De oprit naar de washokken loopt schuin omhoog. We hadden een paar keer een aanloop nodig om de bussen zo dicht mogelijk bij de washokken te krijgen. Maar dan was de afstand nog zeker 15 meter. En… precies de regen kwam met bakken vol tegelijk uit de wolken. Nu had Klaas, die altijd vooruit denkt, heel veel afdekzeil meegenomen. Zijn gedachte was, als we gaan uitladen en de markt is nat, (dit is n.l. op zand/gravel) dan blijven de dozen mooi droog aan de onderkant. Maar nu waren we het nodig aan de bovenkant. We hebben een soort overdekte ingang gemaakt van zeil, vast gemaakt met ty-raps waar Klaas ook al aan had gedacht.

Zo konden we droog heen en weer lopen, dachten we. Om 13.10 was het eerste gezin er al en we waren net begonnen met uitladen. Arjan en Sascha coördineerden de situatie in de washokken zo goed als dat maar kon. Maar de ruimte was te klein en de overkapping stond een half uur later vol met mensen die ook droog wilden staan. En dat lukte ook aardig, totdat er een ty-rip knapte en er een enorme hoeveelheid water naar beneden kwam. Die mensen die op die plek stonden ja…

We hadden een logistiek probleem om alles in goede banen te leiden. En toch heerste er een goede stemming, ondanks dat iedereen ondertussen wel nat was. Want alles moest in auto’s geladen worden en dat gebeurde al glibberend en glijdend door de met gras begroeide kleigrond.

Om 15.30 uur waren alle gezinnen weer weg. We hadden nog wel goederen bij ons die we zelf naar onze eigen gezinnen wilden brengen. Maar voor vandaag was het genoeg geweest!!

 

In ons appartement aangekomen waar het heerlijk droog en warm was, konden we ons douchen en droge kleding aan doen. Wat waren we blij met dit appartement. De natte kleding op kleerhangers boven de verwarming, wat een luxe. Bijkomen van een bijzondere dag. Ook bijzonder omdat het volgens Dorota nog niet eerder was gebeurd dat het regende tijden het uitladen. Zou best kunnen ik (Goos) heb het nog niet meegemaakt. Één keer is wel voldoende!

Dorota had ons uitgenodigd om samen met haar man Jacenty te eten bij Matrass. En restaurant dat helemaal is gebouwd van hout. Voor de het eten hebben we nog boodschappen gedaan bij de supermarkt. Om half tien waren we thuis en hebben we elkaar verteld hoe we deze dag hebben beleefd. Om 23.30 was het bedtijd. En hebben we de avond afgesloten zoals de goede gewoonte is met dankzegging aan onze God en Vader die alles bestuurd.

 

Woensdag 5 oktober. Weer hadden we bij Dorota afgesproken op kantoor. Deze dag zouden we gezinnen bezoeken. We hoorden ook dat Ilona al een paar weken ziek is. Rugpijn en een beetje overspannen. Ilona spreekt ook goed Engels. Ook zij werkt net als bijna alle medewerkers al jaren bij de sociale dienst.

Wat we willen vandaag, was de vraag van Dorota. We hebben 3 tilliften en 3 verrijdbare po-stoelen bij ons. Dorota had hier een bestemming voor. Deze moeten we wegbrengen en we willen onze gezinnen bezoeken, want we hebben de dozen nog in de auto’s . Ook willen we bezoeken brengen bij gezinnen die al een paar jaar geen bezoek hebben gehad. Na overleg werd besloten dat onze eigen gezinnen wel bezocht konden worden. Dat was te doen omdat deze niet zo hoog in de bergen wonen. De andere gezinnen vielen af. Deze wonen te hoog en gezien de weersomstandigheden niet verantwoord. Dus die bezoeken vervielen. Wel erg jammer. Het regende nog steeds en met het water komt er ook grind, zand en modder mee naar beneden.

De liften en de stoelen konden we in een oude school neerzetten. Ze zouden zelf zorgen dat het bij een gezin terecht komt. We hadden eigenlijk zelf wel willen zien waar ze terecht zouden komen. De andere dag hoorden we dat één lift al bij een gezin was. En die waren en ZEER BLIJ mee.

Toen ging het in optocht naar “onze” eigen gezinnen. Gelukkig hadden de medewerkers die met ons meegingen voldoende tijd, zodat we ruim de gelegenheid hadden om vragen te stellen en natuurlijk werden er foto’s genomen. Voor Arjan en Sascha was het een heel bijzonder moment. Na tien jaar kleding te hebben gestuurd, konden ze kennismaken met “hun”gezin. Ook voor Egbert was het bijzonder. Hij was nu voor de tweede keer bij “zijn’ gezin. Toen we s‘ morgens bij Dorota waren, kwam één van de medewerkers terug uit Kanina en daar sneeuwde het! Ook wij zagen auto’s met sneeuw erop. Toen we bij het gezin van Klaas waren begon het ook te sneeuwen. Erg vroeg dit jaar vertelde Dorota later. Sneeuw in de bergen kan lastig zijn , maar het is wel een mooi gezicht. Nu is het niet zo dat er een dik pak lag, gelukkig niet, maar het werd toch mooi wit. Later in limanowa was het weer regen. Toen we ’s avonds na het eten buiten kwamen waren alle auto’s wit van de sneeuw.

 

Donderdag 6 oktober

Dit was onze vrije dag. Omdat Arjan en Sascha er voor de eerste keer en Egbert voor de tweede keer zijn, wilden ze ook wat meer zien van Limanowa. En de zon scheen! Wat een mooi gezicht was, want de wereld was mooi wit. De weilanden die tegen de bergwanden liggen leken wel skipistes.

We namen ruim de tijd voor het ontbijt. Eigenlijk was het de bedoeling om wat van de omgeving te bekijken. Maar na deze hectische dagen met heel veel regen wilden we vandaag maar rustig aan doen. We besloten om naar het centrum te gaan en daar de boel te bekijken. We parkeerden de bus steeds bij Dom Cultury, daar was altijd voldoende parkeer ruimte. Je moet er wel € 0.30 per uur betalen. Het dagelijks werk van Arjan is berger van auto’s en vrachtwagens. En zijn geoefend oog zag dat de voorwielen van de Ford scheel keken. En dat is niet goed natuurlijk. Toch met het kleine ongelukje wat beschadigd? We zeiden tegen elkaar, “zo kunnen we niet terug naar Nederland, we moeten eerst naar de garage” Dus maar weer contact opgenomen met Dorota. Wat heeft ze het druk met ons. Zij zou Patrick sturen (spreekt ook Engels) en die bracht ons naar een garage. Klaas en Egbert naar de garage, wij drieën naar het centrum. We hadden om twee uur afgesproken bij Maria, het oude gezin van Goos en Joke. Omdat Maria dicht bij ons appartement woont konden we daar lopend naar toe. De bus is in de garage dermate gerepareerd dat we veilig naar Nederland konden rijden. Klaas en Egbert hebben nog wat geshopt en Klaas naar de kapper, is goedkoper en zijn haar is wel al 4 cm. lang.

Na nog wat boodschappen te hebben gedaan voor de terugreis morgen, zijn we na het eten op tijd naar bed gegaan.

 

Vrijdag 7 oktober

Om kwart over vier liep de wekker af. We reden om 5.20 uur weg uit Limanowa. De regen was over, wel was het mistig, maar toch goed om te rijden. Om 12.00 uur waren we bij de grens van Duitsland. We hebben geen oponthoud gehad. Om 19.30 uur waren we weer in Hoogeveen. Waar Marry Kruizinga de koffie klaar had. Nadat Henk met ons de Heer van alle tijden en landen heeft bedankt, ging ieder weer naar zijn eigen huis. Moe, maar voldaan. Een fijne week, veel dankbare blijde gezichten gezien. Blij met de goederen die ze kregen. En dat was de moeite waard!!

 

Klaas Koekoek, Egbert Aalvanger, Arjan en Sascha Leijssenaar en Goos Leijssenaar.