Transport verslag 23-26 mei 2016


Wat heeft het voor zin als iemand zegt te geloven, maar hij handelt er niet naar?   Zou dat geloof hem soms kunnen redden?

Als iemand nauwelijks kleren heeft en elke dag eten tekortkomt en een van u zegt dan: ‘Het ga je goed! Kleed je warm en eet smakelijk!’ zonder de ander te voorzien van de eerste levensbehoeften – wat heeft dat voor zin?  Jacobus 2


Vrienden, stel dat iemand zegt dat hij gelooft, maar hij doet niet wat God van hem vraagt.

Dan is zijn geloof zinloos, want hij zal niet gered worden. Stel dat een gelovige geen kleren heeft, en te weinig eten heeft. En stel dat jullie dan tegen hem zeggen: “Het beste ermee! Trek maar warme kleren aan, en ga maar lekker eten!” Als je dat zegt zonder hem echt te helpen, zijn je woorden zinloos. Je moet zo iemand natuurlijk ook geven wat hij nodig heeft. (Jacobus 2. Bijbel in gewone taal)


Welkom op de website van

stichting "Hulp aan Limanowa" zuid Polen




Contact adres:


Stichting Hulp Aan Limanowa

p/a Alteveerstraat 233

7906 CH Hoogeveen

Tel :  06 40 228 783

j.kruizinga54@upcmail.nl



Het rekeningnummer is

NL60RABO0379061201

t.n.v. Stichting Hulp aan Limanowa te Hoogeveen

(ANBI geregistreerd)



Wilt u contact met onze P.R. man.

Mail dan naar goosleijssenaar@planet.nl

Of bel  06 54 141 052

ANBI geregistreerd

Dus uw giften zijn aftrekbaar voor de belasting

Op een druilerige maandagmorgen om kwart over vier reed ik vanuit Oosterwolde naar Hoogeveen. Op dat moment besefte ik nog niet dat ik deze dag de warmte tegemoet zou rijden.


Het is 23 mei 2016. Om kwart voor vijf stopte ik bij Klaas Koekoek voor de deur. Om vijf uur waren we in de opslag. Vandaar vertrokken we met een Ford transit waar op de zijkant met grote letters Broekhuis staat.  Achter de bus een aanhanger van – de Boer aanhangwagens- uit Pesse. Beiden belangeloos beschikbaar gesteld. Dit is een extra transport, mede omdat de opslag leeg moet vóór 1 juli. Vol geladen met kleding en matrassen met het nummer 600. Dit nummer betekent dat de kleding voor arme gezinnen in Polen is die niet geholpen worden vanuit Nederland.


Hoewel we beiden deze tocht al meerdere malen hebben gemaakt, vinden we het toch prettig om de navigatie aan te zetten.  En dat dit nuttig is, bleek al vrij spoedig. Tenminste, als je ook op de navigatie kijkt. De navigatiestem was in het Drents, dus ook dat moest geen probleem zijn. Waarom weten we niet, maar we misten de afslag richting Osnabruck. Op een gegeven moment zei ik tegen Klaas, die op dat moment reed, “HIER moeten we eraf.” Kon nog net. Ik keek op het laatste moment nog op de navigatie. Het geluid van de navigatie stond niet al te hard. Dat vonden we alleen maar storend tijdens onze diepgaande gesprekken. Maar goed we gingen naar het oosten, richting Polen. Na ongeveer vijf minuten op deze weg te hebben gereden, zei ik tegen Klaas, “komt jou deze weg ook zo onbekend voor?”  Klaas beaamde dit.  Toch de wegenkaart er maar even bij gepakt. Toen bleek dat we een afslag te ver hebben genomen. Wat te doen?  Omkeren was niet aantrekkelijk. Dan maar via deze omweg. Richting Dortmund, Kassel onder Jena langs. ( waar mijn schoonvader in de oorlog in het kamp heeft gezeten) richting Dresden. Daar kwamen we dan weer op de weg die we moesten hebben. Het is echt een hele mooie route!  Maar beste lezer, niet aan te bevelen als je met een nogal behoorlijk zwaar geladen transport gaat. Want deze hele mooie route gaat door bergen en dalen. Ja, dat schiet niet op!  “Wat hebben we ons aangehaald” zeiden we tegen elkaar. Dan maar genieten van de prachtige natuur om ons heen. Wel hebben we ons voorgenomen om deze route een keer te nemen met de luxe auto. Het is de moeite waard. (achteraf bleek dat we de heenreis, ondanks deze route toch hebben gereden in 17 uur)


Om 9.30 uur Kassel

13.00 uur nog 175 km naar Gorlitz (grens overgang)

15.45 uur Bij de grens.  Daar moesten we stoppen om het tol kastje (ViaToll) op te laden. Na 2 (twee) minuten en € 100,00 armer konden we weer verder.


We hebben geen file of ander oponthoud gehad in Duitsland.  Toen we Polen binnen reden was het warm en zonnig. Om 18.00 uur was het nog 29 graden. Zonder verdere problemen arriveerden we om 22.00 uur op de camping “Pod Ostra” in Stara Wies. Gemeente Limanowa.


Na wat gedronken te hebben gingen we naar bed. De andere morgen hadden we een afspraak met Dorota op haar kantoor van de sociale dienst. Weer was het een warme dag. Strak blauwe lucht en een zonovergoten Limanowa. De aanhanger kon op de camping blijven staan, omdat de goederen daar gelost konden worden. Dat hadden we gepland om 13.00 uur. De schoonmaakster van de camping en een ietwat oudere man en twee jonge dames stonden/zaten al op ons te wachten toen we terug kwamen. De goederen konden worden opgestapeld in de wasgelegenheid. Op enkele dozen na was deze leeg. Dus alle kleding die het eerste transport en de aanhanger die de sponsorgroep bij zich hadden is allemaal al verdeeld. Nu stond de ruimte weer vol. In één van de houten huisjes konden we de matrassen kwijt.


Dorota had ons gevraagd om een twee persoons bed voor een gezin die niet op onze lijst staat. Maar wel hulp krijgen van de sociale dienst. Na het lossen van de dozen zijn we weer naar het kantoor van Dorota gegaan. We zijn toen met Ilona, één van de sociale werkers, naar het gezin toe gegaan. Uit het huis kwam een oudere dame en even daarna haar man. Hij liep met twee krukken. Het tweepersoons bed was voor hun bedoeld. Het huidige bed, kon je geen bed meer noemen.  Al pratende kwamen we er achter dat hun zoon (48 jaar) al 7 maanden in het ziekenhuis ligt. Nieuwsgierig als we zijn: “Waarom zo lang en wat heeft hij?”  Bleek dat hij leunend tegen het houten hek op de stoep van het huis bij een vriend, dat door zijn gewicht brak en daardoor achterover viel. Dwarslaesie!!  (veel huizen hebben een kelder onder het huis (half onder en half boven de grond) en daardoor is de voordeur een meter van de grond af) 

Een hoog/laag bed, liefst elektrisch, zou een uitkomst zijn. Een bed huren, kan wel, maar is heel duur. En in dit geval is het voor altijd. Wij hebben voorzichtig beloofd dat we ons best gaan doen om een oplossing te vinden, zodat de zoon weer thuis kan komen.  Ook heeft hij last van doorlig plekken.  Dus we gaan ook proberen om een anti-decubitus matras te regelen.  Want dit moet toch opgelost worden?     De dankbaarheid die deze moeder uitstraalde kunnen we niet uitleggen. Ze had tranen in haar ogen en ze beloofde ons om voor ons te bidden!!


Deze avond (dinsdagavond) had Dorota ons uitgenodigd om samen wat te eten in “de wijnkelder” in het centrum van Limanowa. (voor mensen die daar geweest zijn, naast de vroegere 24 uurs winkel)


Op woensdagmorgen waren we weer om 10 uur bij Dorota. Deze dag stonden een aantal activiteiten op het programma. 2 wasmachines moesten bezorgd worden. Één bij gezin 577 en één bij een gezin die ook niet op onze lijst staat. We hadden een steekwagen met luchtbanden bij ons. Dat leek ons wel gemakkelijk. Maar ja, in Nederland is het geen probleem om een wasmachine te vervoeren. Dat is daar wel anders, het had niet veel gescheeld of de wasmachine lag onderaan de berg. Gelukkig ging alles goed.   Twee gezinnen héél blij!!!


Tussen de middag hebben we geluncht met Dorota. In een hotel/restaurant die net een maand open is. De naam van dit gebouw is Limka. (het vroegere hotel Jaworz).                   

‘s middags zijn we samen met Dorota en één van de sociale werkers naar het nieuwe gezin van Klaas en Jolande Koekoek geweest. ( een leuke anekdote was, toen wij vanaf het kantoor naar een parkeerplaats liepen, we zouden met de auto van de sociaal werkster gaan. Ik (Goos) liep naast haar, zij spreekt geen Engels en ik geen Pools. Ik dacht een grapje te maken toen ik zei: “gaan we in een Fiat Polski?”  “Nié nié” zei ze. Ik zei “O een Mercedes!!”  “Tak, tak, tak” zei ze. Ja dus. Ik ook met mijn grote mond, want we stapten even later in een Mercedes. Weliswaar een klein model, maar toch.!


Het nieuwe gezin van de familie Koekoek, woont, je kunt wel zeggen op de top van een berg. Het huis staat ongeveer net zo hoog als het kruis. (voor ingewijden) “Het waait hier altijd” zei Dorota. En dat het waaide werd even later bevestigd. Alleen de moeder is thuis. Ze is weduwe. Ze heeft 2 kinderen, een tweeling van 10 jaar oud.  Van afstand lijkt dit een mooi huis. Van dichtbij en van binnen, kregen we al gauw een andere indruk. Een gang, twee kamertjes. De bovenverdieping kan wegens de slechte staat niet worden gebruikt.  Één kamer word gebruikt als keuken de andere kamer word gebruikt als slaapkamer. Hier staat een slaapbank waar de moeder met de twee kinderen op slapen. Klaas zei: “we brengen hier een éénpersoons matras heen”. Dat hebben we die avond gedaan. Compleet met een nieuw hoeslaken. Toen hebben we ook kennis gemaakt met de kinderen.  O,ja, we hadden nog een twee persoonsbed bij ons. Ook daar was al gauw een adres voor gevonden. We mochten even in het huis komen. Jammer dat we bijna vastplakten aan de vloer.


Voor woensdagavond wilden we Dorota en haar man Jacenty uitnodigen om samen wat te gaan eten. Maar ze hadden geen tijd. Heel misschien komen we nog even gedag zeggen. We hadden gezegd dat we wilden eten bij “Mekong”

Ook moesten we de bestelde terraskachels nog regelen, want die moesten mee naar Nederland. Deze worden door een man gemaakt van één van “onze” gezinnen.  We besloten om de man met de 4 kachels naar Mekong te laten komen.

Wij waren om 19.00 uur bij Mekong en om kwart over acht kwamen daar toch nog Dorota en Jacenty aan. We hebben samen wat gedronken en een kwartier later kwam ook de kachelman (de vader van het gezin 568) met zijn dochter. Zij spreekt Engels.  Nadat we de kachels hadden overgeladen hebben we afscheid genomen en zijn we naar de camping gegaan. Het werd tijd om te gaan slapen.  Morgen weer naar huis!  Gek eigenlijk, je verheugt je er op om naar Limanowa te gaan, maar nog meer dat je weer naar huis kunt gaan. Maar goed ook!!!


Donderdagmorgen om 4.30 uur vertrokken wij uit Limanowa en we waren om 10.15 uur bij de Duitse grens. In Polen was deze dag een Christelijke feestdag. Dat hield automatisch in dat het rustig op de weg was.  Na een file van ongeveer een half uur in Duitsland reden we om 18.30 uur weer het terrein op van de opslag in Alteveer.

En gingen met dank aan God Die ons bewaard heeft weer naar ons eigen huis.


Klaas Koekoek

Goos Leijssenaar