Transport verslag mei 2008

   

Verslag voorjaarstransport van 28 april tot 2 mei 2008


Al erg vroeg in de ochtend van maandag 28 april lopen er een paar wekkers af in Hoogeveen.

Tijd om op te staan…….we gaan naar Polen, naar Limanowa om precies te zijn.

We, dat zijn deze keer Jan Henk Kruizinga en Albert Koekoek, hebben afgesproken om al om 4 uur te vertrekken.


Het was de bedoeling dat op dit transport ook Alex Huiskes en zijn broer mee zouden gaan, maar door zakelijke omstandigheden kon dit helaas niet doorgaan.

Dus op zaterdagmorgen/middag moesten er nog de nodige aanpassingen worden gedaan. We vonden via Geert Westerhof nog een mooie grote tandem-asser, die we konden gebruiken, van Henk Hakkers (voormalig eigenaar van de Reezherkamp).

De combinatie die we nu hadden, de bus van Pol Metaal uit Groningen en de aanhanger van Outdoor Sport Events, gaf ons de mogelijkheid om alle geplande spullen mee te nemen.

Onze laadmeester, Bert Heijkoop weet de combinatie goed te laden. Zowel bus als aanhanger zijn vol geladen, alles een beetje over het gewicht dat is toegestaan, maar we houden dan ook een marge van 10% aan. Het betekend dat we met een totaal gewicht van ca 7500 kg zullen vertrekken. De bus kan het wat power betreft best doen, 160 pk is ruim voldoende.


Na nog een paar laatste dingen bij elkaar te hebben te hebben gezocht vertrek ik richting Albert. Hij staat gepakt en wel aan de Schutstraat al op mij te wachten, dus snel z’n koffer, slaapzak en andere dingen in de toch al volle bus gestouwd en om 4.02 uur vertrokken we richting de A 28 en vervolgens de A 37 richting Duitse grens.

Onze rit verloopt voorspoedig, het enige oponthoudt zijn de rook, -plas en tankpauzes.

Tegen een uur of 1 besluiten we voor een warme hap te gaan.

Ook na deze warme hap kunnen we lekker doorkachelen. Dit in tegenstelling tot het tegemoet komend verkeer. Daar was door een ongeval een file ontstaan van minimaal 15 km, en dan houden we nog een voorzichtige schatting aan.


Tegen een uur of zes bereiken we de Poolse grens. Alles hebben we gereed, de paspoorten, de laadbrieven en da autopapieren, maar er was niemand om te controleren: we konden dus gewoon doorrijden. Toch wel gemakkelijk dat Polen bij de EU hoort.

Hier hebben we ook onze eerste 100 euro’s gewisseld voor Poolse Zloty’s. 340 Zloty voor 100 Euro, een heel andere koers dan 2 jaar geleden. Toen betaalden we voor 340 Zloty nog maar ongeveer 85 euro, maar ja….alles wordt duurder, dus ook de Zloty.

We moeten voordat we aankomen in Limanowa nog tanken, en dat kan beter met Zloty’s dan met Euro’s, want de pomphouders houden er een eigen wisselkoers op na, die over het algemeen niet in ons voordeel is.


Tegen een uur of acht, we rijden ondertussen in de buurt van Krakau, belt Bert Heijkoop: hij heeft Dorota aan de lijn gehad, die nog niets van ons heeft gehoord. Ze is bang dat we zijn verdwaald, maar dat is niet de oorzaak. We geven aan dat we al een paar keer geprobeerd hebben Dorota te bellen, maar dat we haar niet kunnen bereiken. Bert zal opnieuw contact met haar opnemen en doorgeven hoe laat we denken aan te komen.

Het is met zo’n zware vracht die we bij ons hebben niet mogelijk boven de 90 km per uur te komen. Zeker als je weet hoe de eerste 75 km voorbij de Poolse grens is. Je kunt het vergelijken met de oude Peelweg in Brabant, maar dan zonder dat er de laatste 50 jaar onderhoud aan is gepleegd.


Helaas werden we door wegwerkzaamheden opgehouden, op de weg van Krakau naar Limanowa, dat we dachten de weg kwijt te zijn. Uit voorzorg hebben we toen bij een benzinestation een Poolse jongen aangesproken. Hoe doe je dat? Probeer je het in Duits of toch maar Engels?

Eerst uit voorzorg maar Engels: May I ask you thomething?

En gelukkig hij reageert in het Engels: “Tell me” En zo komt m'n eerste Engelse confrontatie sneller dan ik had verwacht.

De jongman is bereid om ons uit te leggen hoe we het snelst naar Limanowa kunnen komen, en probeert het uit te tekenen. Al snel komt hij schijnbaar tot de conclusie dat zijn uitlegkunst niet van al te goede kwaliteit is en zegt: “I’ll show you howe to drive, follow me.” en stapt in de auto en beduidt ons dat we hem moeten volgen.

Binnen 10 minuten komen we op een kruising en zien een bord met “Limanowa “ erop.

Hij groet ons en gaat in de berm staan en laat ons met een claxon- en een lichtsignaal gaan. Gelukkig….. we zijn weer op de juiste weg.

Zo komen we rond een uur of half twaalf, maandagavond, aan in Starra Wies aan op de camping. Wojteck staat ons al op te wachten met de sleutels. En vijf minuten later zijn we in ons huisje waar we de komende paar dagen zullen doorbrengen. We zijn dankbaar dat we de reis zonder problemen hebben volbracht. We zijn ook vandaag weer bewaard door onze Vader, die over al zijn kinderen waakt. Ook op onze wegen die wij vandaag gingen.


We maken dankbaar gebruik van, de door de sponsorgroep achtergelaten, nationale drankje wat voor ons klaar staat in de koelkast. “Proost”, dames en heren van de sponsorgroep, het heeft ons heerlijk gesmaakt. Als de fles leeg is gaan we ook maar naar bed.

Albert slaapt beneden, ik ga naar boven. Nu maar hopen dat ik geen hoge nood krijg, want die trap is nu niet de meest gemakkelijke om naar beneden te gaan.

Maar alles gaat goed en ik wordt pas wakker als de zon al heerlijk door het raam naar binnen schijnt. Ik loop naar beneden, waar Albert ook nog heerlijk in z’n bed ligt. Eerst even buiten een sigaretje, en daarna de kleren aan. Maar dan blijkt het al twintig over negen te zijn en krijgen we toch wel de nodige haast: we hebben om tien uur afgesproken bij de Sociale Dienst.

Oeps…. dat wordt dus geen ontbijt. Ook komt er van ons plan om de zakken die we bij ons hebben voor de Sociale Dienst, eerst te lossen niets terecht. We besluiten om met alles wat we hebben maar naar Limanowa te vertrekken. Daar aangekomen parkeren we onze wagen op het terrein van het busstation, wat wel een paar gefronste wenkbrauwen oplevert, maar daar trekken we ons even niets van aan. Onze bus staat en daarmee basta.

We kijken nog wel een keer achterom of er niemand achter ons aan komt, maar blijkt niet het geval en met een gerust hart lopen we naar het kantoor. We mogen via de voordeur naar binnen, want de achteringang is met een hek afgesloten. Het is trouwens best wel een lekker gevoel om via de voordeur te mogen: voel je je toch iets belangrijker……

Als we binnen komen groeten de dames van de Sociale Dienst ons vriendelijk: een teken van herkenning? Ik denk het wel. Een van de dames waarschuwt Dorota dat we er zijn, en geeft aan dat ze nog even in gesprek is en dat we nog even moeten wachten.

Ik kan me ondertussen concentreren op m’n Engels. Het is ook niet niks. Sinds m’n achttiende heb ik eigenlijk nooit meer Engels gesproken.

Al snel kan ik los….. Dorothy komt haar kantoor uit en heet ons welkom op de haar bekende manier.

Ze vraagt of we koffie willen: nou dat is best wel welkom, gezien de lege fles van gisteravond en de haast waarmee we vanmorgen zijn vertrokken van de camping.

Naast de koffie worden we ook getrakteerd op een stuk gebak en een koek, waarop ik tegen Dorota zeg dat dit dan ons “breakfest” is. Hierop reageert zij dat ze ons mee zal nemen voor een lunch / diner in Dom Cultura, onze vaste pleisterplaats als we in Limanowa zijn.

Al heel snel ontwikkelt er een fijn gesprek in het Engels, dat ik voor Albert mag vertalen in het Nederlands. Het gesprek valt me niet tegen, al moet ik me wel concentreren.

We spreken af dat de gezinnen worden gebeld dat ze om twaalf uur hun pakketten kunnen worden opgehaald. Eerder vanmorgen zijn de gezinnen al gebeld dat we zijn gearriveerd, en dat in de loop van de dag er meer informatie zou worden doorgegeven hoe laat de pakketten kunnen worden gehaald.

Wij gaan tegen een uur of elf met vier dames van de Sociale Dienst naar het marktplein en lossen de bus en de aanhanger. Als dat gebeurd is wordt er even naar de Soos gebeld en komen de rest van de dames er ook bij.

Om goed half twaalf komt het eerste gezin hun pakketten al ophalen. Je ziet ze stralen, met name als blijkt dat de gevraagde matrassen of de stoelen er ook zijn. Het “DZIEKUJE” is niet van de lucht. We voelen in alles dat de mensen blij zijn met wat we voor hen hebben meegebracht.

Voor half twee is alles weg en hebben we ondertussen ook de zakken met zomerkleding al naar de Soos gebracht. Als we terug komen op de markt is alles al weg en kunnen we de meubels van gezin 511 inladen. Die gaan mee in de bus en worden morgen (woensdag) weggebracht. Het gezin kon dit namelijk niet in de auto laden.

We gaan met Dorota eten in Dom Cultura en genieten daar vooraf van een heerlijk koel pilsje.

Best lekker na gedane arbeid, ook nog eens in een heerlijk warm zonnetje.


Na de lunch nemen we afscheid van Dorota, na voor de volgende dag weer om tien uur te hebben afgesproken. We gaan naar de camping en genieten van nog een lekker pilsje en van een heerlijk bad. Het is de bedoeling dat we vroeg naar bed gaan, maar ook met zijn tweeën hebben we zoveel te praten dat het toch al weer na twaalven is als we onze slaapplaatsen opzoeken. Ook nu kunnen we in ons gebed onze trouwe God weer danken voor al het moois wat we vandaag weer mochten meemaken.


Woensdagmorgen…… al rond zeven uur word ik wakker, de zon schijnt nog niet door het slaapkamerraam, maar toch ben ik nieuwsgierig hoe laat het is. Ik heb geen wekker en heb ook geen horloge om, dus moet ik naar beneden. Het blijkt nog maar zeven uur te zijn, dus duik ik nog even weer lekker m’n bed in. Nog even lekker dommelen en voor mezelf alvast de dag doornemen. We hebben gisteren afgesproken dat we vandaag de vijf gezinnen langs zullen gaan: 511 van Luuc en Ester Bolks, 512 van Goos en Joke Leijssenaar, 525 van Klaas en Jolande Koekoek 539 van Albert en Marrie Koekoek en 556 van ons ( Jan Henk en Jeanne Kruizinga).

Na een uurtje kom ik m’n bed uit en ga een bak koffie zetten. Albert ligt dan al in bed een boek te lezen, maar komt ook al snel eruit en samen ontbijten we met het brood dat we nog hebben. Toch wel een lekker gevoel om zonder haast wakker te worden.


Tegen negen uur gaan we naar Limanowa, parkeren de bus weer bij het busstation en lopen eerst even naar de supermarkt, die naast de Soos is. Supermarktfreak als ik ben, check ik in de gauwigheid nog even een aantal prijzen: een aantal artikelen zijn ongeveer even duur, maar ook kom ik een aantal artikelen tegen die duurder zijn, met name eieren kosten hier toch meer dan in Nederland. De wodka is aanmerkelijk goedkoper.

Ik kom tot de conclusie dat Polen niet meer zo goedkoop is als de eerste keer dat ik er was.


We gaan naar de Soos, waar Dorota ons alweer opwacht met een bak koffie. Marian, de chauffeur die mee was naar Nederland eind maart wil ons nog begroeten, met hem en Dorota hebben we nog een leuk gesprek gehad.

Daarna gaan wee met Ilona op pad naar de eerste drie gezinnen. 511, 512 en 535.

We hebben er goede gesprekken. We worden overal heel vriendelijk welkom geheten. Het blijkt dat het over het algemeen bij de gezinnen iets beter wordt.

Het gezin 511 blijkt in een gedeelte van de grote schuur een woongedeelte te hebben gebouwd, wat ze ons ook met trots laten zien. Nou… dat mag ook wel, het is een stukje vakmanschap. Alles is mooi strak afgewerkt, en lekker ruim opgebouwd. De zonen van dit gezin hebben het allemaal zelf gedaan. Als de rommel op het erf, wat er ligt in verband met de bouw ook nog is opgeruimd zal het een mooie plek zijn om te wonen.

Ook bij gezin 512 worden we hartelijk verwelkomd. Ook hen kunnen we blij maken met de pakketten die door het Nederlandse gezin is klaargemaakt. Hier is ook de diepvries die we bij ons hebben erg welkom. Na een kop herbatta (thee) nemen we afscheid en moeten we van deze familie de hartelijke groeten doen aan Goos en Joke Leijssenaar. ( Bij dezen!)

Daarna gaan we naar het gezin van Klaas en Jolande Koekoek ( 535) Hier wordt met name Albert op een warm welkom getrakteerd: hij is immers de vader van Klaas en Jolande!

Ook hier gaat het steeds beter: de vader van dit gezin werkt in Krakau als bouwvakker. Hij is wel lange dagen van huis, maar heeft tenminste werk. Ook hier worden de dozen die we bij ons hebben met heel veel blijdschap ontvangen, maar vooral het voetbalspel is er meer dan welkom.


Het is ondertussen tijd om terug te gaan naar de Soos en Dorota laat voor ons een hamburger halen, nou ……daar kan Mac Donalds nog wat van leren. Het is echt een complete maaltijd. En we kunnen er weer een poosje tegen.

Dat zal wel moeten ook, want we gaan nu met Dorota op stap naar de twee overgebleven gezinnen, die van Albert en Marrie en ons gezin.

Als we bij het gezin van Albert en Marrie komen worden we door de dames die er zijn welkom geheten. De heren zijn niet aanwezig: twee van de zoons werken in Engeland en de vader zorgt voor zijn blinde moeder die ergens anders in heet dorp woont.

We krijgen van de hoogzwangere dochter de trouwfoto’s te zien van haar huwelijk op 24 maart.

Het zijn prachtige foto’s. Ook is daarop te zien dat het de familie wat beter gaat. Dat is ook de reden dat de familie van de lijst is gehaald door de sociale Dienst. Na hier een glas fris te hebben gedronken en nadat Albert een fles wodka kreeg met een etiket van het bruidspaar en er voor Marrie een fles brandy was, en nog een heel mooie trouwfoto, hebben we van deze familie afscheid genomen.


Toen was ons gezin aan de beurt, 556. We werden verwelkomd door een van de kinderen die ons naar binnen loodste. Hier ontmoetten we Sabina, de moeder en zes van de acht kinderen die het gezin rijk is. Vader was er niet, die was bij een van de boeren in de omgeving aan het helpen met het zaaien en poten.

We hebben een leuk gesprek gehad. Sabine staat best wel positief in het leven, ondanks dat ze het best zwaar heeft. Vader heeft geen vaste baan en helpt zo nu en dan wat in de buurt. Zijzelf heeft een 40 urige wekweek als schoonmaakster in het ziekenhuis. Daarnaast heeft ze de verzorging voor haar gezin. Mijn indruk is dat de vader daar niet zoveel doet. De jongste zoon, Carl, is drie jaar en moet door oma worden opgevangen, maar wil daar beslist niet naar toe. Het is een groot probleem. Met de Sociale Dienst wordt nu geprobeerd uit te zoeken waarom het kind niet bij oma wil zijn.

Maar er is ook wat positiefs: de oudste dochter (16 jaar) gaat de komende zomer bij Dom Cultura aan het werk om werkervaring op te doen. Zo kan ook zij (een weliswaar kleine ) bijdrage leveren aan de financiële situatie van het gezin.

Na een uurtje bij het gezin te zijn geweest nemen we weer afscheid.

We rijden door naar de nieuwe skipiste van Limanowa. Het is een mooie piste geworden, maar, zo vertelde Dorota, door de weinige sneeuw van de afgelopen winter is er weinig verdiend. Maar er wordt nog steeds druk doorgewerkt: de bouw van het restaurant nadert de voltooiing. We hebben nog even genoten van het uitzicht, maar ondanks de zon is het toch vrij koud door de frisse wind.

We gaan weer terug naar de Soos en omdat Dorota nog even op kantoor moet zijn gaan wij nog even het dorp in, om nog even euro’s in te wisselen voor zloty’s. Dan kunnen we op de terugweg tenminste nog even tanken zonder afhankelijk te zijn van de wisselkoers die de pomphouder berekend. Ook gaan we nog even de supermarkt in om een fles wodka te halen voor de eigenaar van de bus. Dit is een beetje de gewoonte geworden. Ook nemen we voor vanavond voor ons zelf nog een flesje mee, want we weten niet hoe laat we thuis zijn.

Hierna gaan we terug naar Dorota en ontmoeten we ook Jaceck, de man van Dorota. Hij trakteert ons in z’n kantoor nog even op een drankje voor we de nieuwe skipiste in een naburige gemeente te gaan bezichtigen.

We zetten de bus bij Jaceck en Dorota thuis op het erf en nemen de 4wd van Jaceck om naar de piste te gaan. We rijden helemaal naar boven en gaan daar een stuk wandelen. Jaceck verteld ons dat er helemaal op de top een soort van meertje moet zijn, en we gaan ernaar op zoek.

We vinden wel zoiets, maar het is niet echt een meertje, maar meer een aantal plekken waar het grondwater gewoon tot de oppervlakte is gestegen. Wel een vreemde gewaarwording, dat het grondwater zo hoog staat. We hebben er ongeveer twee uur doorgebracht. Ook hebben we een aantal foto’s gemaakt, zittend in de stoeltjeslift.

Op de weg terug heeft Jaceck ons nog de sneeuwtoppen van de Tatra gebergte laten zien. Het was zo helder, dat we tot in Slowakije kunnen zien.

We eten samen nog met Dorota en Jaceck in een restaurant in de buurt. Helaas zijn er in het restaurant ook een aantal bruggenbouwers die lawaai maken voor een heel peloton, zodat we na de maaltijd te hebben achterovergeslagen snel weer vertrekken.

Ook nu laat Jaceck ons weer een aantal mooie uitzichten en dorpsgezichten zien.

Tegen een uur of negen zijn we weer bij het huis van Jaceck en Dorota en genieten we nog even van de wedstrijd Celsea- Liverpool.

Maar eigenlijk hebben we het wel gehad, en willen naar huis.

Dus zonder het einde van de tweede verlenging af te wachten nemen we hartelijk afscheid van onze gastheer en gastvrouw en wordt ons op het hart gedrukt alle bekenden in Nederland de hartelijke groeten te doen.

Ook benadrukt Dorota nog eens weer hoe belangrijk het werk wat wij doen, is voor de gezinnen in Limanowa. Al meerdere keren heeft zij de afgelopen dagen daarop geattendeerd, maar nu geeft ze aan dat de families heel erg blij zijn met wat we voor hen doen.

Na de gebruikelijke, maar niet minder gemeende omhelzingen, gaan we naar Starra Wies, Jaceck en Dorota achterlatend, tot een volgende keer. Albert en ik zullen hun humor de komende tijd missen. Met een hoofd vol gedachten rijden we terug.

Op de camping aangekomen besluiten we nog niet direct naar bed te gaan, we kunnen toch nog niet slapen. Ons hoofd is nog te vol van de belevenissen van de afgelopen dag. Ondanks dat ik probeer het meeste direct te vertalen wat Dorota zegt, lukt dat niet altijd, en dan kunnen we dat nu nog een keer doorpraten.

We nemen nog een lekkere borrel die we de vandaag hebben gekocht. Iets later dan de bedoeling was zijn we gaan slapen, maar we hoeven ook pas om tien uur te vertrekken.


Het is nog pas half acht als we op donderdag 1 mei, Hemelvaartsdag, al weer wakker zijn. Een heel andere dag dan we gewend zijn in Nederland. Dan gaan we naar de kerk, om de hemelvaart van onze Verlosser te gedenken, nu staan we klaar, om na een week bezig te zijn geweest onze naaste te helpen, de weg naar Nederland te aanvaarden. Het gemis om niet naar de kerk te kunnen is er wel, maar de blijheid en dankbaarheid die we gezien hebben bij de gezinnen die wij hulp bieden is zo groot, dat het bijna het gemis teniet doet.( Natuurlijk is dat niet zo) We zien het als een opdracht die we hebben om onze naaste te helpen. En we hebben zeker dat gevoel dat we deze week iets goeds hebben gedaan voor onze verre naaste.


We pakken onze spullen in en tegen een uur of negen staan we eigenlijk startklaar voor de terugreis, maar het duurt nog een uur voordat Wojteck, de beheerder van de camping, de sleutel komt ophalen. We gaan ondertussen maar even lekker in de zon zitten en vermaken ons zo totdat Wojteck om exact 10 uur aan komt rijden. We overhandigen de sleutel en maken Wojteck nog even blij met de twee zakken gemengde groenten die de sponsorgroep in de diepvries heeft laten liggen.

Zo gaan we om even over tienen op pad naar huis.

Onze reis verloopt voorspoedig, we hebben weinig tot geen oponthoud, maar zien als we in de omgeving van de tolweg zijn een enorme file in tegengestelde richting. Als we een schatting maken komen we op ongeveer 25 km. Wij hebben meer geluk. Onze rijrichting is vrij rustig en we kunnen lekker doorrijden. Nu de bus en de aanhanger leeg zijn gaat het perfect. De cruisecontrole op 110 en doorrijden maar.

Ook nu komen we de Poolse grens over zonder controle, maar een kilometer of twee verder blijkt de “Bundes Politzei” het op ons te hebben gemunt. Als wij aan komen rijden, rijdt er een wagen de vluchtstrook op en sluit achter ons aan op de eerste baan. Na een kwartier worden we ingehaald en verschijnt het bordje: “Folgen Bitte” We worden de autobaan afgeleidt en worden naar een dorp gereden. Daar wordt ons gevraagd om de autopapieren en de paspoorten en ook moet Albert, die rijdt, zijn rijbewijs laten zien. De “vrouwelijke” agent, het leek meer op een Kenau, ging met alle papieren in de politiewagen zitten en begon te bellen. Haar mannelijke collega wilde in de bus kijken, nou… daar was hij gauw klaar, die was leeg, op onze tassen na.

Na ruim een kwartier kregen we de mededeling “Okay” en mochten we weer verder.


Dit was ook het enige oponthoud wat we hebben gehad.

Na 1245 km komen we op vrijdagmorgen om 02.00 uur aan in Hoogeveen. Ik heb Albert aan de Zuiderweg afgezet, die dus lopend de laatste 200 meter mag afleggen en ik rijd verder naar de Kleine Beer waar ik een minuut of tien later, tevreden de aanhanger op de parkeerplaats neerzet.


Moe maar toch erg tevreden kijken we terug op de afgelopen week. Natuurlijk zijn we ons bewust van de druppel op de gloeiende plaat, maar toch: we zijn onze Hemelse Vader dankbaar dat we deze gloeiende druppel mogen zijn.


Jan Henk Kruizinga

Albert Koekoek



Wat heeft het voor zin als iemand zegt te geloven, maar hij handelt er niet naar?   Zou dat geloof hem soms kunnen redden?

Als iemand nauwelijks kleren heeft en elke dag eten tekortkomt en een van u zegt dan: ‘Het ga je goed! Kleed je warm en eet smakelijk!’ zonder de ander te voorzien van de eerste levensbehoeften – wat heeft dat voor zin?  Jacobus 2


Vrienden, stel dat iemand zegt dat hij gelooft, maar hij doet niet wat God van hem vraagt.

Dan is zijn geloof zinloos, want hij zal niet gered worden. Stel dat een gelovige geen kleren heeft, en te weinig eten heeft. En stel dat jullie dan tegen hem zeggen: “Het beste ermee! Trek maar warme kleren aan, en ga maar lekker eten!” Als je dat zegt zonder hem echt te helpen, zijn je woorden zinloos. Je moet zo iemand natuurlijk ook geven wat hij nodig heeft. (Jacobus 2. Bijbel in gewone taal)


Welkom op de website van

stichting "Hulp aan Limanowa" zuid Polen




Contact adres:


Stichting Hulp Aan Limanowa

p/a Alteveerstraat 233

7906 CH Hoogeveen

Tel :  06 40 228 783

j.kruizinga54@upcmail.nl



Het rekeningnummer is

NL60RABO0379061201

t.n.v. Stichting Hulp aan Limanowa te Hoogeveen

(ANBI geregistreerd)



Wilt u contact met onze P.R. man.

Mail dan naar goosleijssenaar@planet.nl

Of bel  06 54 141 052

ANBI geregistreerd

Dus uw giften zijn aftrekbaar voor de belasting