Transport verslag november 2006 met foto's

Wat heeft het voor zin als iemand zegt te geloven, maar hij handelt er niet naar?   Zou dat geloof hem soms kunnen redden?

Als iemand nauwelijks kleren heeft en elke dag eten tekortkomt en een van u zegt dan: ‘Het ga je goed! Kleed je warm en eet smakelijk!’ zonder de ander te voorzien van de eerste levensbehoeften – wat heeft dat voor zin?  Jacobus 2


Vrienden, stel dat iemand zegt dat hij gelooft, maar hij doet niet wat God van hem vraagt.

Dan is zijn geloof zinloos, want hij zal niet gered worden. Stel dat een gelovige geen kleren heeft, en te weinig eten heeft. En stel dat jullie dan tegen hem zeggen: “Het beste ermee! Trek maar warme kleren aan, en ga maar lekker eten!” Als je dat zegt zonder hem echt te helpen, zijn je woorden zinloos. Je moet zo iemand natuurlijk ook geven wat hij nodig heeft. (Jacobus 2. Bijbel in gewone taal)


Welkom op de website van

stichting "Hulp aan Limanowa" zuid Polen




Contact adres:


Stichting Hulp Aan Limanowa

p/a Alteveerstraat 233

7906 CH Hoogeveen

Tel :  06 40 228 783

j.kruizinga54@upcmail.nl



Het rekeningnummer is

NL60RABO0379061201

t.n.v. Stichting Hulp aan Limanowa te Hoogeveen

(ANBI geregistreerd)



Wilt u contact met onze P.R. man.

Mail dan naar goosleijssenaar@planet.nl

Of bel  06 54 141 052

ANBI geregistreerd

Dus uw giften zijn aftrekbaar voor de belasting

Verslag Polenreis november 2006



Maandagmorgen 30 oktober, rond een uur of drie…. Op diverse plaatsen in Hoogeveen en Hardenberg loopt een wekker af. Kreunend wordt de wekker stilgezet en worden ogen uitgewreven. t´Is nog erg donker, maar toch….

Tijd om op te staan……we gaan naar Polen.


Om half vier staat Klaas Koekoek bij Jan Henk en Jeanne Kruizinga voor de deur en kunnen de koffers en tassen worden ingeladen. Dan door naar Henk Kruizinga, waar de aanhanger aangekoppeld moet worden. Daarna door naar onze opslag, het glasmuseum.

Daar treffen we Anne Kruizinga en Albert Koekoek. Ook zij koppelen de aanhanger achter de auto.

We worden uitgezwaaid door Henk en Marrie en Alie Kruizinga. Van het glasmuseum vertrekken we naar de Sportlaan om, Bert Hoeksema nog op te pikken en kan voor wat de Hoogeveners betreft de reis beginnen. Rond tien voor vier gaan we de A 37 op om bij Dalen op parkeerplaats `De lange akkers` de rest van de groep te treffen. De rest is Bert Heijkoop, Albert, Martin en Marieke Berenst. Om exact half vijf stoppen we op de parkeerplaats en kunnen we elkaar begroeten. Kwinkslagen over en weer worden gemaakt: de toon voor de komende week is gezet.


De wagens zijn allemaal al op zaterdag geladen, zodat we dat op deze morgen niet meer hoefden te doen. De dekens liggen allemaal bij Bert Heijkoop in de vrachtwagen, de pakketten staan op de aanhanger die achter de wagen hangt. De dozen met bedrijfs-kleding zijn verdeeld over de wagens met aanhanger van Anne en Klaas. Albert Berenst heeft diverse andere zaken in de wagen, waaronder een kinderwagen, koelkast, kinderbed en een aantal zakken voor de Sociale Dienst.


Nadat door de rokers een sigaret is gerookt gaan we weer op weg. Er is afgesproken dat we elke twee uur zullen stoppen. We houden ons er dan ook aan. De chauffeurs kunnen dan wisselen er kan worden geplast en de rokers kunnen hun nicotine gehalte weer op peil brengen. De reis verloopt voorspoedig en rond een uur of tien zijn we al een mooi stuk Duitsland in. Maar dan volgt het eerste oponthoud. Door een ongeval, om met Klaas te spreken, de sunroof wil niet meer open, want de auto ligt erop, is er een file ontstaan, wat al gauw een drie kwartier kost. Na deze vertraging schiet het weer lekker op totdat we een kilometer of vijftig voor de Poolse grens komen. Ook daar is een ongeluk gebeurd en worden we van de autosnelweg geleidt en moeten binnendoor. Maar hier laat de bekende deutsche Grundligkeit ons in de steek en ook de Truus die Bert Heijkoop en Bert Hoeksema bij zich hebben laten het afweten. Er zijn geen omleidingborden geplaatst. Dus maar op de gok rechtsaf slaan en hopen op het beste. Maar al gauw komen we er achter dat we niet rechtsaf maar linksaf hadden moeten gaan. Dus even een blokje om en de weg maar weer vervolgt. We blijken op de juiste weg te zitten, want we zijn verscheidene Poolse wagens rijden. Het wordt een stuk `sightseeing` Oost Duitsland. Hiermee hebben we ruim twee uur tijd verloren.

We besluiten om geen grote pauze te houden maar gewoon om de twee uur een kleine stop te houden, om zo toch nog op een normale tijd in Limanowa aan te komen. Om met Klaas te spreken: Deur braan´n


Bij de grens hebben we totaal geen oponthoud gehad. Het enige wat er gevraagd werd was:

Wat vervoert u? Het simpele antwoord: Hilftransporte. En we kunnen weer verder. Na de grens weer even gestopt. Even overleg gepleegd of er nog Euro´s gewisseld moet worden voor Zloty´s, maar er wordt besloten deze keer nog te tanken en te betalen met Euro´s.

Nu maken we ons op voor het laatste stuk. Aan het eerste stuk na de grens wordt nog steeds gewerkt, maar de geïmproviseerde rotondes zijn verdwenen. Het schiet lekker op, maar het wordt wel een uur of half twaalf voordat we in Stara Wies op de camping arriveren.

We worden welkom geheten door twee dames, die Woitec vervangen omdat hij een been heeft gebroken. Snel onze spullen uitgeladen en de bedden verdeeld. We hebben niet de beschikking over een tweede huisje, omdat het te koud wordt de komende nachten. De dames hebben onder de trap een tweepersoons matras neer gelegd. Bert Heijkoop wil niet samen met Klaas op de bank slapen en richt met een aantal dekens een eigen eenpersoons bed in. Daarna nog even rustig zitten, we hebben de hele dag ook nog niet gezeten, dus dat moet nog maar even. De dag wordt nog even doorgesproken en ook wordt alvast een planning gemaakt voor de dinsdagmorgen. Albert Berenst heeft voor de liefhebbers een tray bier meegenomen en daar wordt dankbaar gebruik van gemaakt. Tegen een uur of half één wordt het sein tot slapen gegeven en gaat iedereen zich bedklaar maken. We komen tot de ontdekking dat er geen water is in het huisje, dus de sanitaire bezigheden moeten in het toiletgebouw gebeuren.


Dinsdagmorgen is iedereen tegen half negen uit z´n bed, en wordt met de nog in voorraad zijnde broodjes van de afgelopen dag ontbeten.

Bert Heijkoop en Bert Hoeksema gaan naar Dorotha, om daar afspraken te maken. De rest gaat het centrum in. Klaas moet nog Euro´s wisselen voor Zloty´s en heeft daar nog mooi even tijd voor. Bert en Bert zullen bellen als ze bij de Sociale Dienst klaar zijn, maar het duurt wel erg lang en we besluiten met z´n allen maar naar de Dienst te gaan. Dan blijkt dat de afspraken zijn gemaakt en dat er is afgesproken om tegen één uur de wagens te lossen op de grote parkeerplaats. Het weer is prachtig dus het kan mooi in de open lucht.

Terwijl wij naar de parkeerplaats rijden, blijken er al een aantal gezinnen achter ons aan te rijden, ondanks dat was afgesproken dat de gezinnen om twee uur werden verwacht om de pakketten te halen,

-over ongeduld gesproken- of is het de hartelijke wens om hulp?



Al voor tweeën staan alle pakketten gesorteerd, en is het wachten op de dames van de Sociale Dienst. Ook deze komen op de afgesproken tijd en kan het uitgeven van de pakketten beginnen. De gezinnen moeten voor ontvangst tekenen, waarna ze de pakketten mogen meenemen. We verbazen ons telkens weer hoe de mensen alles meekrijgen in de autootjes waarmee ze de pakketten komen halen. Zie je het al voor je: in een klein Zastava´tje 6 dozen en twee zakken met dekens en nog twee mensen erin en twee matrassen er boven op? Nou…wij hebben gezien dat het past.


Marieke had een groot aantal knuffels mee en heeft daar de kinderen die er waren blij mee gemaakt. De kinderen straalden!!


Nadat de pakketten waren verdeeld moet de rest nog gelost worden. Dus in konvooi maar naar de Sociale Dienst, waar Dorotha de opslag heeft. Alles gelost, met hulp van de dames van de Dienst en eindelijk de wagens leeg, op de keukentafel met stoelen en de dozen voor 538, die moeten worden weggebracht. De 11 schooltafels en stoeltjes die we hebben meegebracht worden later die week door een plaatselijk school opgehaald.

We worden door Dorotha uitgenodigd om te komen dineren in Dom Cultury, tegen half zeven. We hebben nog mooi even de tijd om in ons huisje wat te drinken en om ons op te frissen. Het water is ondertussen weer aangesloten, zodat we ook in het huisje de badkamer/toilet weer kunnen gebruiken.

Daarna op naar het dorp om op tijd bij Dom Cultury te zijn. We worden verwelkomd door Dorotha met haar nicht Maria. Al snel na onze binnenkomst komt ook de burgemeester zijn opwachting maken. En even later ook Jazeck. Het wordt een gezellige maaltijd, waarbij de nodige grappen worden gemaakt. De sfeer is zoals gewoonlijk weer prima.

Jazeck krijgt aan het eind van de maaltijd de eikenboompjes overhandigd, die hem in mei 2006 door Henk Kruizinga beloofd waren. Hij was er zichtbaar blij mee.

Daarna nog een aantal foto’s gemaakt om zijn verkiezingstournee op te luisteren. Jazeck staat als tweede op de lijst voor de verkiezingen voor het district Limanowa. Ook dit werd met de nodige humor gedaan.

Tegen een uur of tien hebben we afscheid genomen van Dorotha, Jazeck en Maria- de burgemeester was ondertussen al vertrokken- en zijn we naar het huisje vertrokken. Daar nog even nagepraat en nog wat gedronken en tegen een uur of twaalf ons bed maar opgezocht.


Rond een uur of zeven worden de eersten al weer wakker. Het is nu woensdag.

In heel Polen ligt het openbare leven stil. Het is Allerheiligen. We hebben vandaag dus een rustdag. Op ons gemak hebben we ontbeten, en een kop koffie gedronken. Daarna zijn we naar Nowy Sancs gereden om het plaatsje te bezichtigen. De wagens op een geschikte en bewaakte parkeerplaats gezet. We zijn daar door het centrum gelopen, maar ook echt alles was gesloten. Na twee uur hebben we het wel gezien en aanvaarden de terugreis. Onderweg was het genieten van de omgeving. Bij de dorpen waar we doorheen reden was het bij de begraafplaatsen een drukte van belang, wat alles te maken heeft met Allerheiligen.

Terug in Limanowa nog even langs de supermarkt gereden die wel open was om nog een aantal boodschappen te halen. Hier hebben we ook voor alle gezinnen een kerstkaart gekocht die de Nederlandse gezinnen met Kerst naar de gezinnen in Polen kunnen sturen.

Een aantal van ons willen nog naar het kruis, wat we vanuit ons huisje kunnen zien.

In de auto van Klaas gaan Anne, Klaas, Jan Henk, Marieke en Jeanne naar de andere kant van Limanowa en parkeren de auto onder bij het pad wat naar boven, naar het kruis voert.

Wat dan volgt is een vrij pittige klim, wat bij sommigen de hartslag doet opvoeren naar 165 slagen per minuut. Maar het is de moeite waard. Boven gekomen hebben we, omdat het mooi helder weer is, een mooi overzicht van de omgeving. Het kruis zelf is wel imposant, maar valt van dichtbij wel tegen. Eigenlijk lijkt het op een grote hijskraan. Erg leuk was het dat om vier uur de klokken van de kerk in Limanowa bij het kruis via luidsprekers te horen was.

Na een aantal foto’s en video opnames gemaakt te hebben, gaan we weer op weg naar de auto.

De tocht verloopt gemakkelijker dan de heenreis. Klaas probeert de terugtocht nog hardlopend af te leggen, maar al gauw blijkt dat niet al te verstandig te zijn. Maar hij houd zichzelf op de been, en loopt het laatste stukje toch maar op normaal tempo.


Tegen zes uur ons weer opgefrist en op naar Dom Cultury om daar weer te gaan eten. We waren er op tijd, dus dat betekende ook dat we weer vroeg daar weg gingen.

Zo hadden we nog mooi even de tijd om over de begraafplaats te wandelen. We hebben er genoten, ondanks dat we Allerheiligen niet kennen als feestdag, maar het uitzicht was er niet minder mooi om. Allemaal verse planten en bloemen, maar vooral veel kaarsen op de graven. We hebben er prachtige foto’s kunnen maken. Toch wel onder de indruk van wat we hebben gezien, zijn we ongeveer tegen tienen we in ons huisje. Eerst maar eens weer wat drinken, en als we een poosje later buiten een sigaret gaan roken ontdekken we dat het begonnen is te sneeuwen. Het gaat steeds harder sneeuwen, en al gauw blijkt dat het ook blijft liggen. Mooi nog even de gelegenheid om een paar, nog kleine, sneeuwballen te gooien. We spreken nog even door over wat ons te doen staat als het blijft sneeuwen. We besluiten als het mogelijk is om in plaats van zaterdagmorgen, vrijdag in de loop van de dag te vertrekken, als het weer zo blijft.

Ook als we naar bed gaan sneeuwt het nog……we zien morgenvroeg wel weer.


De volgende morgen, donderdagmorgen, zijn we allemaal al redelijk op tijd wakker. En ja hoor, het heeft flink doorgesneeuwd en er ligt ondertussen toch al een tien centimeter sneeuw.

Een prachtig gezicht, maar het gooit wel roet in het eten, wat betreft de planning voor deze dag. Vanmiddag is het de bedoeling dat we bij een aantal gezinnen op bezoek gaan, maar dat kan gezien de toestand op de weg wel eens anders lopen. Anne, Bert en Bert gaan vanmorgen naar de Sociale Dienst om te overleggen wat er mogelijk is. Later op de morgen wordt het duidelijk, we kunnen bij een aantal gezinnen niet terecht. Na de meegebrachte blikken met soep te hebben opgewarmd, gaan we weer op weg, pikken de dames van de Dienst op en gaan een aantal gezinnen bezoeken. Klaas, Albert, Martin, Marieke, Jeanne en Bert Hoeksema gaan naar de gezinnen van Klaas, Albert en Bert. Het waren goede en leuke bezoeken, maar de weg erheen en weer terug waren soms niet al te prettig, en dat is dan zacht uitgedrukt.

Anne, Albert Koekoek, Jan Henk en Bert Heijkoop gaan naar de dochter van Alberts gezin om daar een keukentafel en stoelen af te geven. Bij het gezin zelf kunnen we gezien de situatie op de weg niet komen. Maar we ontmoeten wel de moeder en dochters en ook de schoonmoeder. Ook hier was het gezellig en hebben een heerlijke bak thee gedronken. Na de boel te hebben uitgeladen moeten we weer terug, omdat is afgesproken dat de “salamanders”

om twee uur zullen worden afgeleverd. Stipt op tijd komt er een pick up het terrein oprijden en levert de eerste serie. Hij zal nog een keer terug komen voor de rest. De stenen worden verdeeld over de karren en de auto’s, zodat we op terugweg een mooie verdeling hebben en de karren er niet leeg achter de auto’s hobbelen.

Nadat alles met betrekking tot de tegels geregeld is gaan we nog even Limanowa in om te shoppen voor het thuisfront. We splitsen ons weer op in twee groepen, en spreken af om rond de klok van vijf elkaar bij Dom Cultury te treffen. Ze kennen ons er al aardig en komen dan ook meteen met de Duitse en engelse menukaart aanzetten. Het is ons laatste diner in Limanowa en we willen het niet te laat maken. We zijn om een uur of half negen weer in ons huisje en kletsen nog even lekker na. Zo nu en dan valt er nog sneeuw…. En nu maar afwachten hoe het morgenvroeg is.


En als we vrijdagmorgen wakker worden, het is dan rond een uur of zeven -..vroeg hè? – blijkt dat er ook s’nachts nog weer sneeuw is gevallen. We beginnen de rommel die we de afgelopen dagen gemaakt hebben op te ruimen en we slepen de meegebrachte spullen naar de wagens. Na ook koffie en thee te hebben gezet is het tijd om afscheid te gaan nemen van Dorotha, Jazeck en de dames van de Sociale Dienst. We zetten de wagens op de parkeerplaats en lopen gezamenlijk naar de Dienst, maar kopen eerst op het Postkantoor nog 45 postzegels die we meenemen om, op een enveloppe geplakt, het volgende transport mee te geven voor onze Poolse gezinnen, zodat zij een brief kunnen sturen, zonder dat ze daarvoor postzegels hoeven te betalen.

Om elf uur komen we bij Dorotha aan en we gaan met de hele groep koffie drinken in de raadskamer van het gemeentebestuur. Daar komt ook een voorzitter van een van de sportverenigingen, die de bedrijfskleding van Konmar hebben gekregen. De kleding gaat naar meerdere noodlijdende sportverenigingen. Symbolisch wordt dit aan de voorzitter overhandigd.

We worden door Dorotha nogmaals, namens de gezinnen, hartelijk bedankt. Dorotha geeft aan dat het voor Limanowa heel veel betekend dat mensen uit Nederland directe hulp bieden aan gezinnen die het ook daadwerkelijk nodig hebben. Hierna nemen we afscheid van Jazeck en de dames, maar Dorotha doet ons uitgeleide en wandelt met ons mee naar de parkeerplaats om ons uit te zwaaien.


Het is tegen twaalf uur dat we vertrekken en de reis naar huis aanvangen. De terugreis verloopt voorspoedig, zo nu en dan nog een kleine sneeuwbui, maar als we Krakow voorbij zijn is er geen sneeuw meer te zien. Nou ja…. alleen de aanhanger van Bert Heijkoop ligt nog vol sneeuw. Bij de Poolse grens geeft dat nog enige hilariteit als we daar sneeuwballen gaan gooien. We rijden lekker stevig door, eten om negen uur s’avonds nog een warme hap en gaan weer verder. Vlak voor de Nederlandse grens nemen we afscheid van Bert Heijkoop, Albert, Martin en Marieke Berends. Zij volgen een andere route naar Hardenberg dan wij naar Hoogeveen.

Om half vijf zijn we in Hoogeveen en kunnen terugzien op een fijne week en een voorspoedige reis. De contacten waren weer hartverwarmend en we hebben ook weer de dankbaarheid van de gezinnen mogen zien en merken. Het werk dat we doen is nog steeds erg nodig. We mogen uitdelen van onze overvloed aan mensen die aan alles gebrek hebben.


Bert heijkoop en Bert Hoeksema

Albert, Marieke en Martin

Klaas, Jan Henk en Jeanne

Anne en Albert